noun · femininethird declension
praesūmptiō
praesūmptiō f (genitive praesūmptiōnis)
Meaning
- presumption
- anticipation
- obstinacy, stubbornness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praesūmptiō | praesūmptiōnēs |
| genitive | praesūmptiōnis | praesūmptiōnum |
| dative | praesūmptiōnī | praesūmptiōnibus |
| accusative | praesūmptiōnem | praesūmptiōnēs |
| ablative | praesūmptiōne | praesūmptiōnibus |
| vocative | praesūmptiō | praesūmptiōnēs |
praesumptĭo, ōnis, f. praesumo.
I. A taking beforehand, a using or enjoying in advance, anticipation:
rerum, quas assequi cupias, praesumptio ipsa jucunda est, Plin. Ep. 4, 15, 11: bonae famae praesumptione perfrui, id. ib. 9, 3, 1.—II. In rhet., a taking up and answering in advance, an anticipation of possible or suspected objections: mire in causis valet praesumptio, quae πρόληψις dicitur, cum id, quod obici potest, occupamus, Quint. 9, 2, 16; 9, 2, 18.—
III. A representing to one's self beforehand, a conception, supposition, presumption:
multum dare solemus praesumptioni omnium hominum, Sen. Ep. 117, 5: cum contra praesumptionem suam annis decem in obsidione tenerentur, Just. 3, 4: non levi praesumptione credere, Dig. 41, 3, 44.—2. In partic.
a. Boldness, confidence, assurance, audacity, presumption (post-class.):
illicitā praesumptione rex ad vicem sacerdotis holocaustum obtulit, Sulp. Sev. Hist. Sacr. 1, 33: timor fundamentum salutis, praesumptio impedimentum timoris, Tert. Cult. Fem. 2: cassa, App. Mag. p. 323, 17.—b. Stubbornness, obstinacy:
mirā contra plagarum dolores praesumptione munitus, App. M. 8, p. 214, 31: obfirmatus summā praesumptione, id. ib. 10, p. 243, 25.—c. Prejudice, Tert. Apol. 49.
Origins
From praesūmptum (“presumed”), the supine form of praesūmō (“presume”) + -tiō (“-tion: forming a noun of result”).
Descendants
- Catalanpresumpció
- GermanPräsumtion
- Englishpresumption
- Frenchprésomption
- Italianpresunzione
- Portuguesepresunção
- Spanishpresunción
- Galicianpresunción
- Russianпрезумпция