LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praestinō

praestinō (present infinitive praestināre, perfect active praestināvī, supine praestinātum)
Classical[ˈprae̯s.tɪ.nɔ]Ecclesiastical[ˈprɛs.ti.no]

Meaning

  1. to buy, purchase

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praestinōpraestinābampraestinābōpraestināvīpraestināverampraestināverō
2nd sg.praestināspraestinābāspraestinābispraestināvistīpraestināverāspraestināveris
3rd sg.praestinatpraestinābatpraestinābitpraestināvitpraestināveratpraestināverit
1st pl.praestināmuspraestinābāmuspraestinābimuspraestināvimuspraestināverāmuspraestināverimus
2nd pl.praestinātispraestinābātispraestinābitispraestināvistispraestināverātispraestināveritis
3rd pl.praestinantpraestinābantpraestinābuntpraestināvērunt
praestināvēre
praestināverantpraestināverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praestinempraestinārempraestināverimpraestināvissem
2nd sg.praestinēspraestinārēspraestināverīspraestināvissēs
3rd sg.praestinetpraestināretpraestināveritpraestināvisset
1st pl.praestinēmuspraestinārēmuspraestināverīmuspraestināvissēmus
2nd pl.praestinētispraestinārētispraestināverītispraestināvissētis
3rd pl.praestinentpraestinārentpraestināverintpraestināvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praestinorpraestinābarpraestinābor
2nd sg.praestināris
praestināre
praestinābāris
praestinābāre
praestināberis
praestinābere
3rd sg.praestināturpraestinābāturpraestinābitur
1st pl.praestināmurpraestinābāmurpraestinābimur
2nd pl.praestināminīpraestinābāminīpraestinābiminī
3rd pl.praestinanturpraestinābanturpraestinābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praestinerpraestinārer
2nd sg.praestinēris
praestinēre
praestinārēris
praestinārēre
3rd sg.praestinēturpraestinārētur
1st pl.praestinēmurpraestinārēmur
2nd pl.praestinēminīpraestinārēminī
3rd pl.praestinenturpraestinārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praestināpraestināre
pres. 2nd pl.praestinātepraestināminī
fut. 2nd sg.praestinātōpraestinātor
fut. 3rd sg.praestinātōpraestinātor
fut. 2nd pl.praestinātōte—
fut. 3rd pl.praestinantōpraestinantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraestinārepraestinārī
perfect infinitivepraestināvissepraestinātum esse
future infinitivepraestinātūrum essepraestinātum īrī
present participlepraestināns—
perfect participle—praestinātus
future participlepraestinātūruspraestinandus
gerundpraestinandī, praestinandō, praestinandumsupinepraestinātum, praestinātū

praestĭno, āvi, ātum, 1, v. a. 1. praes,
I. to buy, purchase (ante- and post-class.): ego eo in macellum, ut piscium quidquid ibi'st, pretio praestinem, Plaut. Ps. 1, 2, 36: piscis praestinatum abire, id. Capt. 4, 2, 68; cf.: praestinare apud Plautum praeemere est, i.e. emendo tenere, Paul. ex Fest. p. 223 Müll.: aliquid viginti denariis, App. M. 1, p. 113, 15: id omne praestinaturus, id. ib. 1, p. 104, 21 al.

Origins

From prae- + *stanō, the latter an unattested verb from Proto-Italic *stanō, from Proto-Indo-European *stnéh₂ti ~ stn̥h₂énti. Related to stō. Compare obstinō and dēstinō from the same stem.

Quick answers

What does praestinō mean in Latin?
praestinō, a verb, means “to buy, purchase”.
What are the principal parts of praestinō?
praestinō, praestināre, praestināvī, praestinātum (first conjugation).
How do you pronounce praestinō?
In classical Latin, [ˈprae̯s.tɪ.nɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛs.ti.no].