noun · femininethird declension
praescrīptiō
praescrīptiō f (genitive praescrīptiōnis)
Meaning
- preface, introduction, commencement
- pretext, excuse, pretence
- precept, order, rule, law
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praescrīptiō | praescrīptiōnēs |
| genitive | praescrīptiōnis | praescrīptiōnum |
| dative | praescrīptiōnī | praescrīptiōnibus |
| accusative | praescrīptiōnem | praescrīptiōnēs |
| ablative | praescrīptiōne | praescrīptiōnibus |
| vocative | praescrīptiō | praescrīptiōnēs |
praescriptĭo, ōnis, f. praescribo.
I. A writing before or in front, a prefixing in writing; hence, meton., a title, inscription, preface, introduction, commencement:
praescriptio legis, Cic. Agr. 2, 9, 22: tribuniciae potestatis, Tac. A. 1, 7.—II. Trop.
A. A pretext, excuse, pretence:
ut honestā praescriptione rem turpissimam tegerent, Caes. B. C. 3, 32.—B. A precept, order, rule, law:
dummodo illa praescriptio moderatioque teneatur, Cic. Cael. 18, 42: hanc normam, hanc regulam, hanc praescriptionem esse naturae, a quā, etc., id. Ac. 2, 46, 140: rationis, id. Tusc. 4, 9, 22: in hac praescriptione semi-horae, id. Rab. Perd. 2, 6: sine praescriptione generis aut numeri, without previous limitation, Tac. A. 6, 15.— C. In law, an exception, objection, demurrer:
aut intentio, aut praescriptio habet controversiam, Quint. 7, 5, 2: praescriptionem alicui opponere, Dig. 44, tit. 44, 11.—2. Esp., a limitation of the subject-matter in a suit, by a form of words:
praescriptiones autem appellatas ab eo, quod ante formulas praescribuntur, Gai. Inst. 4, 132; cf. id. ib. 4, 130 sqq.—D. Transf., a philosophical objection, a subtlety, sophism:
exceptiones et praescriptiones philosophorum, Sen. Ep. 48, 12.—E. Limitation as to time, prescription, Dig. 18, 1, 76.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praescrīptiō ōnis, f
prae+SCARP-, a prefix in writing, title, inscription, preface, introduction : legis.—Fig., a pretext, excuse, pretence : honesta praescriptione rem tegere, Cs.— A limit, restriction, proviso : rationis: in hac praescriptione semihorae.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin praescrīptiō From praescrībō + -tiō.
Descendants
- Catalanprescripció
- Englishprescription
- Frenchprescription
- Italianprescrizione
- Portugueseprescrição
- Romanianprescripție
- Spanishprescripción
- Sicilianpriscrizziuni
- Sicilianpriscrizzioni
In English words that came into English from praescrīptiō
- prescriptionpraescrīptiō