LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praemicō

praemicō (present infinitive praemicāre, perfect active praemicāvī, supine praemicātum)
Classical[ˈprae̯.mɪ.koː]Ecclesiastical[ˈprɛː.mi.ko]

Meaning

  1. to gleam or glitter forth
  2. to glitter very much

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praemicōpraemicābampraemicābōpraemicāvīpraemicāverampraemicāverō
2nd sg.praemicāspraemicābāspraemicābispraemicāvistīpraemicāverāspraemicāveris
3rd sg.praemicatpraemicābatpraemicābitpraemicāvitpraemicāveratpraemicāverit
1st pl.praemicāmuspraemicābāmuspraemicābimuspraemicāvimuspraemicāverāmuspraemicāverimus
2nd pl.praemicātispraemicābātispraemicābitispraemicāvistispraemicāverātispraemicāveritis
3rd pl.praemicantpraemicābantpraemicābuntpraemicāvērunt
praemicāvēre
praemicāverantpraemicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praemicempraemicārempraemicāverimpraemicāvissem
2nd sg.praemicēspraemicārēspraemicāverīspraemicāvissēs
3rd sg.praemicetpraemicāretpraemicāveritpraemicāvisset
1st pl.praemicēmuspraemicārēmuspraemicāverīmuspraemicāvissēmus
2nd pl.praemicētispraemicārētispraemicāverītispraemicāvissētis
3rd pl.praemicentpraemicārentpraemicāverintpraemicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praemicorpraemicābarpraemicābor
2nd sg.praemicāris
praemicāre
praemicābāris
praemicābāre
praemicāberis
praemicābere
3rd sg.praemicāturpraemicābāturpraemicābitur
1st pl.praemicāmurpraemicābāmurpraemicābimur
2nd pl.praemicāminīpraemicābāminīpraemicābiminī
3rd pl.praemicanturpraemicābanturpraemicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praemicerpraemicārer
2nd sg.praemicēris
praemicēre
praemicārēris
praemicārēre
3rd sg.praemicēturpraemicārētur
1st pl.praemicēmurpraemicārēmur
2nd pl.praemicēminīpraemicārēminī
3rd pl.praemicenturpraemicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praemicāpraemicāre
pres. 2nd pl.praemicātepraemicāminī
fut. 2nd sg.praemicātōpraemicātor
fut. 3rd sg.praemicātōpraemicātor
fut. 2nd pl.praemicātōte—
fut. 3rd pl.praemicantōpraemicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraemicārepraemicārī
perfect infinitivepraemicāvissepraemicātum esse
future infinitivepraemicātūrum essepraemicātum īrī
present participlepraemicāns—
perfect participle—praemicātus
future participlepraemicātūruspraemicandus
gerundpraemicandī, praemicandō, praemicandumsupinepraemicātum, praemicātū

prae-mĭco, āre, v. n.,
I. to gleam or glitter forth, to glitter very much (post-class.): lucerna claro lumine praemicans, App. M. 5, p. 167, 20: praemicantis lunae candor nimius, id. ib. 11, p. 257 init.: galea nitore praemicans, id. ib. 10, p. 238; Prud. στεφ. 1, 84.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraemicō

Latin micō Latin praemicō From prae- (“before”) + micō (“to twinkle, glitter”).

Quick answers

What does praemicō mean in Latin?
praemicō, a verb, means “to gleam or glitter forth; to glitter very much”.
What are the principal parts of praemicō?
praemicō, praemicāre, praemicāvī, praemicātum (first conjugation).
How do you pronounce praemicō?
In classical Latin, [ˈprae̯.mɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.mi.ko].
Where does praemicō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praemicō.