LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

praemeditor

praemeditor (present infinitive praemeditārī, perfect active praemeditātus sum)
Classical[prae̯ˈmɛ.dɪ.tɔr]Ecclesiastical[preˈmɛː.di.tor]

Meaning

  1. deponentto muse or deliberate beforehand; to premeditate

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praemeditorpraemeditābarpraemeditābor———
2nd sg.praemeditāris
praemeditāre
praemeditābāris
praemeditābāre
praemeditāberis
praemeditābere
———
3rd sg.praemeditāturpraemeditābāturpraemeditābitur———
1st pl.praemeditāmurpraemeditābāmurpraemeditābimur———
2nd pl.praemeditāminīpraemeditābāminīpraemeditābiminī———
3rd pl.praemeditanturpraemeditābanturpraemeditābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praemediterpraemeditārer——
2nd sg.praemeditēris
praemeditēre
praemeditārēris
praemeditārēre
——
3rd sg.praemeditēturpraemeditārētur——
1st pl.praemeditēmurpraemeditārēmur——
2nd pl.praemeditēminīpraemeditārēminī——
3rd pl.praemeditenturpraemeditārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praemeditāre—
pres. 2nd pl.praemeditāminī—
fut. 2nd sg.praemeditātor—
fut. 3rd sg.praemeditātor—
fut. 3rd pl.praemeditantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraemeditārī—
perfect infinitivepraemeditātum esse—
future infinitivepraemeditātūrum esse—
present participlepraemeditāns—
perfect participlepraemeditātus
praemeditāta, praemeditātā, praemeditātae, praemeditātam, praemeditātārum, praemeditātās, praemeditāte, praemeditātī, praemeditātīs, praemeditātō, praemeditātōrum, praemeditātōs
—
future participlepraemeditātūrus
praemeditātūra, praemeditātūrā, praemeditātūrae, praemeditātūram, praemeditātūrārum, praemeditātūrās, praemeditātūre, praemeditātūrī, praemeditātūrīs, praemeditātūrō, praemeditātūrōrum, praemeditātūrōs, praemeditātūrum
praemeditandus
praemeditanda, praemeditandā, praemeditandae, praemeditandam, praemeditandārum, praemeditandās, praemeditande, praemeditandīs, praemeditandōrum, praemeditandōs
gerundpraemeditandī, praemeditandō, praemeditandumsupinepraemeditātum, praemeditātū

prae-mĕdĭtor, ātus, 1,
I. v. dep. a., to think over, to muse or deliberate upon beforehand, to premeditate (class.).
(a). With object - clause: praemeditari id ferendum modice esse, Cic. Phil. 11, 3, 7.—
(b). With relative - clause: praemeditari, quo animo accedam ad Urbem, Cic. Att. 6, 3, 4; Auct. Her. 2, 5, 8.—
(g). Absol.: tentans citharam et praemeditans, preluding, Tac. A. 14, 15. —Hence, in pass. signif.: praemĕdĭtā-tus, a, um, previously considered, premeditated: mala praemeditata, Cic. Tusc. 3, 15, 32: nihil cogitati praemeditatique, Quint. 4, 5, 2; 5, 13, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraemeditor

Latin meditor Latin praemeditor From prae- + meditor.

In English words that came into English from praemeditor

  • premeditatepraemeditātus

Quick answers

What does praemeditor mean in Latin?
praemeditor, a verb, means “to muse or deliberate beforehand; to premeditate”.
What are the principal parts of praemeditor?
praemeditor, praemeditārī, praemeditātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce praemeditor?
In classical Latin, [prae̯ˈmɛ.dɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈmɛː.di.tor].
Where does praemeditor come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praemeditor.