LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

praeiūrātiō

praeiūrātiō f (genitive praeiūrātiōnis)
Classical[prae̯j.juːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[pra.e.juˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. An initial oathtaking which others then repeat

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraeiūrātiōpraeiūrātiōnēs
genitivepraeiūrātiōnispraeiūrātiōnum
dativepraeiūrātiōnīpraeiūrātiōnibus
accusativepraeiūrātiōnempraeiūrātiōnēs
ablativepraeiūrātiōnepraeiūrātiōnibus
vocativepraeiūrātiōpraeiūrātiōnēs

prae-jūrātĭo, ōnis, f.,
I. a previous taking of an oath which others then repeat: praejurationes facere dicuntur hi, qui ante alios conceptis verbis jurant: post quos eadem verba jurantes tantummodo dicunt: Idem in me, Fest. p. 224 Müll.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeiūrātiō

Latin iūrātiō Latin praeiūrātiō From prae- + iūrātiō.

Quick answers

What does praeiūrātiō mean in Latin?
praeiūrātiō, a noun, means “An initial oathtaking which others then repeat”.
What is the genitive of praeiūrātiō?
The genitive singular is praeiūrātiōnis. praeiūrātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce praeiūrātiō?
In classical Latin, [prae̯j.juːˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [pra.e.juˈrat.t͡si.o].
Where does praeiūrātiō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeiūrātiō.