noun · femininethird declension
praeiūrātiō
praeiūrātiō f (genitive praeiūrātiōnis)
Classical[prae̯j.juːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[pra.e.juˈrat.t͡si.o]
Meaning
- An initial oathtaking which others then repeat
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praeiūrātiō | praeiūrātiōnēs |
| genitive | praeiūrātiōnis | praeiūrātiōnum |
| dative | praeiūrātiōnī | praeiūrātiōnibus |
| accusative | praeiūrātiōnem | praeiūrātiōnēs |
| ablative | praeiūrātiōne | praeiūrātiōnibus |
| vocative | praeiūrātiō | praeiūrātiōnēs |
prae-jūrātĭo, ōnis, f.,
I. a previous taking of an oath which others then repeat:
praejurationes facere dicuntur hi, qui ante alios conceptis verbis jurant: post quos eadem verba jurantes tantummodo dicunt: Idem in me, Fest. p. 224 Müll.Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraeiūrātiō
Latin iūrātiō Latin praeiūrātiō From prae- + iūrātiō.