LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

praefiniō

praefiniō (present infinitive praefinīre, perfect active praefinīvī or praefiniī, supine praefinītum)
Classical[prae̯ˈfɪ.ni.oː]Ecclesiastical[preˈfiː.ni.o]

Meaning

  1. to determine or fix beforehand; to prescribe
  2. to limit (set bounds)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praefiniōpraefiniēbampraefiniampraefinīvī
praefiniī
praefinīveram
praefinieram
praefinīverō
praefinierō
2nd sg.praefinīspraefiniēbāspraefiniēspraefinīvistī
praefiniistī
praefinīverās
praefinierās
praefinīveris
praefinieris
3rd sg.praefinitpraefiniēbatpraefinietpraefinīvit
praefiniit
praefinīverat
praefinierat
praefinīverit
praefinierit
1st pl.praefinīmuspraefiniēbāmuspraefiniēmuspraefinīvimus
praefiniimus
praefinīverāmus
praefinierāmus
praefinīverimus
praefinierimus
2nd pl.praefinītispraefiniēbātispraefiniētispraefinīvistis
praefiniistis
praefinīverātis
praefinierātis
praefinīveritis
praefinieritis
3rd pl.praefiniuntpraefiniēbantpraefinientpraefinīvērunt
praefinīvēre, praefiniērunt, praefiniēre
praefinīverant
praefinierant
praefinīverint
praefinierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praefiniampraefinīrempraefinīverim
praefinierim
praefinīvissem
praefiniissem
2nd sg.praefiniāspraefinīrēspraefinīverīs
praefinierīs
praefinīvissēs
praefiniissēs
3rd sg.praefiniatpraefinīretpraefinīverit
praefinierit
praefinīvisset
praefiniisset
1st pl.praefiniāmuspraefinīrēmuspraefinīverīmus
praefinierīmus
praefinīvissēmus
praefiniissēmus
2nd pl.praefiniātispraefinīrētispraefinīverītis
praefinierītis
praefinīvissētis
praefiniissētis
3rd pl.praefiniantpraefinīrentpraefinīverint
praefinierint
praefinīvissent
praefiniissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praefiniorpraefiniēbarpraefiniar
2nd sg.praefinīris
praefinīre
praefiniēbāris
praefiniēbāre
praefiniēris
praefiniēre
3rd sg.praefinīturpraefiniēbāturpraefiniētur
1st pl.praefinīmurpraefiniēbāmurpraefiniēmur
2nd pl.praefinīminīpraefiniēbāminīpraefiniēminī
3rd pl.praefiniunturpraefiniēbanturpraefinientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praefiniarpraefinīrer
2nd sg.praefiniāris
praefiniāre
praefinīrēris
praefinīrēre
3rd sg.praefiniāturpraefinīrētur
1st pl.praefiniāmurpraefinīrēmur
2nd pl.praefiniāminīpraefinīrēminī
3rd pl.praefinianturpraefinīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praefinīpraefinīre
pres. 2nd pl.praefinītepraefinīminī
fut. 2nd sg.praefinītōpraefinītor
fut. 3rd sg.praefinītōpraefinītor
fut. 2nd pl.praefinītōte—
fut. 3rd pl.praefiniuntōpraefiniuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraefinīrepraefinīrī
perfect infinitivepraefinīvisse
praefiniisse
praefinītum esse
future infinitivepraefinītūrum essepraefinītum īrī
present participlepraefiniēns—
perfect participle—praefinītus
praefinīta, praefinītā, praefinītae, praefinītam, praefinītārum, praefinītās, praefinītī, praefinītōrum, praefinītōs
future participlepraefinītūrus
praefinītūra, praefinītūrā, praefinītūrae, praefinītūram, praefinītūrārum, praefinītūrās, praefinītūre, praefinītūrī, praefinītūrīs, praefinītūrō, praefinītūrōrum, praefinītūrōs, praefinītūrum
praefiniendus
praefiniundus, praefinienda, praefiniendā, praefiniendae, praefiniendam, praefiniendārum, praefiniendās, praefiniende, praefiniendīs, praefiniendōrum, praefiniendōs
gerundpraefiniendī, praefiniendō, praefiniendumsupinepraefinītum, praefinītū

prae-fīnĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a.,
I. to determine, fix, or appoint beforehand, to prescribe (class.; a favorite word with Cic.; syn.: praestituo, praescribo): praefinire non est meum, Cic. Tusc. 5, 8, 21: aliquid restricte, id. Leg. 2, 18, 45: praefinit successori diem, id. Prov. Cons. 15, 37: ad certum praefinitumque tempus, Suet. Galb. 14 fin.; and: dies certus praefinitus, Gell. 1, 25, 16: sumptum funerum, Cic. Leg. 2, 27, 68: neque de illo quicquam tibi praefinio, quo minus, etc., Cic. Verr. 2, 5, 68, § 174: praefinisti, quo ne, etc., id. Fam. 7, 2, 1.—Absol.: nec res praefiniet ipsa, limit, set bounds, * Lucr. 1, 618.—Hence, * praefīnītō, adv., in the prescribed manner: praefinito loqui, Ter. Hec. 1, 2, 19.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraefiniō

Latin finio Latin praefiniō From prae- + finio.

In English words that came into English from praefiniō

  • prefinepraefinire

Quick answers

What does praefiniō mean in Latin?
praefiniō, a verb, means “to determine or fix beforehand; to prescribe; to limit (set bounds)”.
What are the principal parts of praefiniō?
praefiniō, praefinīre, praefinīvī, praefinītum (fourth conjugation).
How do you pronounce praefiniō?
In classical Latin, [prae̯ˈfɪ.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈfiː.ni.o].
Where does praefiniō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praefiniō.