verbfourth conjugation
praefiniō
praefiniō (present infinitive praefinīre, perfect active praefinīvī or praefiniī, supine praefinītum)
Classical[prae̯ˈfɪ.ni.oː]Ecclesiastical[preˈfiː.ni.o]
Meaning
- to determine or fix beforehand; to prescribe
- to limit (set bounds)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praefiniō | praefiniēbam | praefiniam | praefinīvī praefiniī | praefinīveram praefinieram | praefinīverō praefinierō |
| 2nd sg. | praefinīs | praefiniēbās | praefiniēs | praefinīvistī praefiniistī | praefinīverās praefinierās | praefinīveris praefinieris |
| 3rd sg. | praefinit | praefiniēbat | praefiniet | praefinīvit praefiniit | praefinīverat praefinierat | praefinīverit praefinierit |
| 1st pl. | praefinīmus | praefiniēbāmus | praefiniēmus | praefinīvimus praefiniimus | praefinīverāmus praefinierāmus | praefinīverimus praefinierimus |
| 2nd pl. | praefinītis | praefiniēbātis | praefiniētis | praefinīvistis praefiniistis | praefinīverātis praefinierātis | praefinīveritis praefinieritis |
| 3rd pl. | praefiniunt | praefiniēbant | praefinient | praefinīvērunt praefinīvēre, praefiniērunt, praefiniēre | praefinīverant praefinierant | praefinīverint praefinierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praefiniam | praefinīrem | praefinīverim praefinierim | praefinīvissem praefiniissem |
| 2nd sg. | praefiniās | praefinīrēs | praefinīverīs praefinierīs | praefinīvissēs praefiniissēs |
| 3rd sg. | praefiniat | praefinīret | praefinīverit praefinierit | praefinīvisset praefiniisset |
| 1st pl. | praefiniāmus | praefinīrēmus | praefinīverīmus praefinierīmus | praefinīvissēmus praefiniissēmus |
| 2nd pl. | praefiniātis | praefinīrētis | praefinīverītis praefinierītis | praefinīvissētis praefiniissētis |
| 3rd pl. | praefiniant | praefinīrent | praefinīverint praefinierint | praefinīvissent praefiniissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praefinior | praefiniēbar | praefiniar |
| 2nd sg. | praefinīris praefinīre | praefiniēbāris praefiniēbāre | praefiniēris praefiniēre |
| 3rd sg. | praefinītur | praefiniēbātur | praefiniētur |
| 1st pl. | praefinīmur | praefiniēbāmur | praefiniēmur |
| 2nd pl. | praefinīminī | praefiniēbāminī | praefiniēminī |
| 3rd pl. | praefiniuntur | praefiniēbantur | praefinientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praefiniar | praefinīrer |
| 2nd sg. | praefiniāris praefiniāre | praefinīrēris praefinīrēre |
| 3rd sg. | praefiniātur | praefinīrētur |
| 1st pl. | praefiniāmur | praefinīrēmur |
| 2nd pl. | praefiniāminī | praefinīrēminī |
| 3rd pl. | praefiniantur | praefinīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praefinī | praefinīre |
| pres. 2nd pl. | praefinīte | praefinīminī |
| fut. 2nd sg. | praefinītō | praefinītor |
| fut. 3rd sg. | praefinītō | praefinītor |
| fut. 2nd pl. | praefinītōte | — |
| fut. 3rd pl. | praefiniuntō | praefiniuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praefinīre | praefinīrī |
| perfect infinitive | praefinīvisse praefiniisse | praefinītum esse |
| future infinitive | praefinītūrum esse | praefinītum īrī |
| present participle | praefiniēns | — |
| perfect participle | — | praefinītus praefinīta, praefinītā, praefinītae, praefinītam, praefinītārum, praefinītās, praefinītī, praefinītōrum, praefinītōs |
| future participle | praefinītūrus praefinītūra, praefinītūrā, praefinītūrae, praefinītūram, praefinītūrārum, praefinītūrās, praefinītūre, praefinītūrī, praefinītūrīs, praefinītūrō, praefinītūrōrum, praefinītūrōs, praefinītūrum | praefiniendus praefiniundus, praefinienda, praefiniendā, praefiniendae, praefiniendam, praefiniendārum, praefiniendās, praefiniende, praefiniendīs, praefiniendōrum, praefiniendōs |
gerundpraefiniendī, praefiniendō, praefiniendumsupinepraefinītum, praefinītū
prae-fīnĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a.,
I. to determine, fix, or appoint beforehand, to prescribe (class.; a favorite word with Cic.;
syn.: praestituo, praescribo): praefinire non est meum, Cic. Tusc. 5, 8, 21: aliquid restricte, id. Leg. 2, 18, 45: praefinit successori diem, id. Prov. Cons. 15, 37: ad certum praefinitumque tempus, Suet. Galb. 14 fin.; and: dies certus praefinitus, Gell. 1, 25, 16: sumptum funerum, Cic. Leg. 2, 27, 68: neque de illo quicquam tibi praefinio, quo minus, etc., Cic. Verr. 2, 5, 68, § 174: praefinisti, quo ne, etc., id. Fam. 7, 2, 1.—Absol.: nec res praefiniet ipsa, limit, set bounds, * Lucr. 1, 618.—Hence, * praefīnītō, adv., in the prescribed manner: praefinito loqui, Ter. Hec. 1, 2, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-fīniō īvī, ītus, īre,
to determine beforehand, ordain, prescribe: praefinire non est meum: dies in lege praefinita: tibi, quo minus, etc.: praefinisti, quo ne, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraefiniō
Latin finio Latin praefiniō From prae- + finio.
In English words that came into English from praefiniō
- prefinepraefinire