noun · femininefirst declension
praefica
praefica f (genitive praeficae)
Classical[ˈprae̯.fɪ.ka]Ecclesiastical[ˈprɛː.fi.ka]
Meaning
- feminineA woman hired to lament at the head of a funeral procession; wailer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praefica | praeficae |
| genitive | praeficae | praeficārum |
| dative | praeficae | praeficīs |
| accusative | praeficam | praeficās |
| ablative | praeficā | praeficīs |
| vocative | praefica | praeficae |
praefĭca, ae, f. praeficio,
I. a woman hired to lament at the head of a funeral procession:
praefica dicta, ut Aurelius scribit, mulier, ad luctum quae conduceretur, quae ante domum mortui laudes ejus caneret ... Claudius scribit: quae praeficeretur ancillis quemadmodum lamentarentur, praefica est dicta. Utrumque ostendit a praefectione praeficam dictum, Varr. L. L. 7, § 70 Müll.; Lucil., and Varr. ap. Non. 66, 31 sq.: superaboque omnes argutando praeficas, Plaut. ib.: sine virtute argutum civem mihi habeam pro praeficā, id. Truc. 2, 6, 14. —In apposition: tamquam mulierum voces praeficarum, Gell. 18, 7, 3.Origins
Derived from praeficiō (“to place in command”).
Descendants
- Italianprefica