LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praedestinō

praedestinō (present infinitive praedestināre, perfect active praedestināvī, supine praedestinātum)
Classical[prae̯ˈdɛs.tɪ.noː]Ecclesiastical[preˈdɛs.ti.no]

Meaning

  1. to predestine or predetermine
  2. to provide beforehand

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praedestinōpraedestinābampraedestinābōpraedestināvīpraedestināverampraedestināverō
praedestinārō
2nd sg.praedestināspraedestinābāspraedestinābispraedestināvistī
praedestināstī
praedestināverās
praedestinārās
praedestināveris
3rd sg.praedestinatpraedestinābatpraedestinābitpraedestināvitpraedestināverat
praedestinārat
praedestināverit
praedestinārit
1st pl.praedestināmuspraedestinābāmuspraedestinābimuspraedestināvimuspraedestināverāmuspraedestināverimus
praedestinārimus
2nd pl.praedestinātispraedestinābātispraedestinābitispraedestināvistis
praedestināstis
praedestināverātis
praedestinārātis
praedestināveritis
praedestināritis
3rd pl.praedestinantpraedestinābantpraedestinābuntpraedestināvērunt
praedestināvēre, praedestinārunt
praedestināverant
praedestinārant
praedestināverint
praedestinārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praedestinempraedestinārempraedestināverim
praedestinārim
praedestināvissem
praedestināssem
2nd sg.praedestinēspraedestinārēspraedestināverīspraedestināvissēs
praedestināssēs
3rd sg.praedestinetpraedestināretpraedestināverit
praedestinārit
praedestināvisset
praedestināsset
1st pl.praedestinēmuspraedestinārēmuspraedestināverīmus
praedestinārīmus
praedestināvissēmus
praedestināssēmus
2nd pl.praedestinētispraedestinārētispraedestināverītis
praedestinārītis
praedestināvissētis
praedestināssētis
3rd pl.praedestinentpraedestinārentpraedestināverint
praedestinārint
praedestināvissent
praedestināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praedestinorpraedestinābarpraedestinābor
2nd sg.praedestināris
praedestināre
praedestinābāris
praedestinābāre
praedestināberis
praedestinābere
3rd sg.praedestināturpraedestinābāturpraedestinābitur
1st pl.praedestināmurpraedestinābāmurpraedestinābimur
2nd pl.praedestināminīpraedestinābāminīpraedestinābiminī
3rd pl.praedestinanturpraedestinābanturpraedestinābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praedestinerpraedestinārer
2nd sg.praedestinēris
praedestinēre
praedestinārēris
praedestinārēre
3rd sg.praedestinēturpraedestinārētur
1st pl.praedestinēmurpraedestinārēmur
2nd pl.praedestinēminīpraedestinārēminī
3rd pl.praedestinenturpraedestinārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praedestināpraedestināre
pres. 2nd pl.praedestinātepraedestināminī
fut. 2nd sg.praedestinātōpraedestinātor
fut. 3rd sg.praedestinātōpraedestinātor
fut. 2nd pl.praedestinātōte—
fut. 3rd pl.praedestinantōpraedestinantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraedestinārepraedestinārī
perfect infinitivepraedestināvisse
praedestināsse
praedestinātum esse
future infinitivepraedestinātūrum essepraedestinātum īrī
present participlepraedestināns—
perfect participle—praedestinātus
praedestināta, praedestinātā, praedestinātae, praedestinātam, praedestinātārum, praedestinātās, praedestinātī, praedestinātōrum, praedestinātōs
future participlepraedestinātūrus
praedestinātūra, praedestinātūrā, praedestinātūrae, praedestinātūram, praedestinātūrārum, praedestinātūrās, praedestinātūre, praedestinātūrī, praedestinātūrīs, praedestinātūrō, praedestinātūrōrum, praedestinātūrōs, praedestinātūrum
praedestinandus
praedestinanda, praedestinandā, praedestinandae, praedestinandam, praedestinandārum, praedestinandās, praedestinande, praedestinandīs, praedestinandōrum, praedestinandōs
gerundpraedestinandī, praedestinandō, praedestinandumsupinepraedestinātum, praedestinātū

prae-destĭno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to determine beforehand, to predestine (not ante-Aug.): triumphos, Liv. 45, 40 fin.: qui praedestinavit nos in adoptionem filiorum, Vulg. Eph. 1, 5: nuptiarum gaudia sibi, Auct. Paneg. ad Max. et Constant. 7: alicui trinam indolem, Prud. Cath. 12, 67; Augustin. Don. Persev. 21.—
II. To provide beforehand: cavea modico praedestinata pretio, App. M. 4, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraedestinō

Latin destino Latin praedestinō From prae- + destino.

Descendants
  • Catalanpredestinar
  • Englishpredestinate
  • Englishpredestinefrom Old French prédestiner
  • Frenchprédestinerfrom Old French prédestiner
  • Italianpredestinare
  • Portuguesepredestinar
  • Spanishpredestinar
  • Galicianpredestinar

In English words that came into English from praedestinō

  • predestinatepraedestinātus

Quick answers

What does praedestinō mean in Latin?
praedestinō, a verb, means “to predestine or predetermine; to provide beforehand”.
What are the principal parts of praedestinō?
praedestinō, praedestināre, praedestināvī, praedestinātum (first conjugation).
How do you pronounce praedestinō?
In classical Latin, [prae̯ˈdɛs.tɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈdɛs.ti.no].
Where does praedestinō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praedestinō.