verbfirst conjugation
praedestinō
praedestinō (present infinitive praedestināre, perfect active praedestināvī, supine praedestinātum)
Classical[prae̯ˈdɛs.tɪ.noː]Ecclesiastical[preˈdɛs.ti.no]
Meaning
- to predestine or predetermine
- to provide beforehand
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedestinō | praedestinābam | praedestinābō | praedestināvī | praedestināveram | praedestināverō praedestinārō |
| 2nd sg. | praedestinās | praedestinābās | praedestinābis | praedestināvistī praedestināstī | praedestināverās praedestinārās | praedestināveris |
| 3rd sg. | praedestinat | praedestinābat | praedestinābit | praedestināvit | praedestināverat praedestinārat | praedestināverit praedestinārit |
| 1st pl. | praedestināmus | praedestinābāmus | praedestinābimus | praedestināvimus | praedestināverāmus | praedestināverimus praedestinārimus |
| 2nd pl. | praedestinātis | praedestinābātis | praedestinābitis | praedestināvistis praedestināstis | praedestināverātis praedestinārātis | praedestināveritis praedestināritis |
| 3rd pl. | praedestinant | praedestinābant | praedestinābunt | praedestināvērunt praedestināvēre, praedestinārunt | praedestināverant praedestinārant | praedestināverint praedestinārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedestinem | praedestinārem | praedestināverim praedestinārim | praedestināvissem praedestināssem |
| 2nd sg. | praedestinēs | praedestinārēs | praedestināverīs | praedestināvissēs praedestināssēs |
| 3rd sg. | praedestinet | praedestināret | praedestināverit praedestinārit | praedestināvisset praedestināsset |
| 1st pl. | praedestinēmus | praedestinārēmus | praedestināverīmus praedestinārīmus | praedestināvissēmus praedestināssēmus |
| 2nd pl. | praedestinētis | praedestinārētis | praedestināverītis praedestinārītis | praedestināvissētis praedestināssētis |
| 3rd pl. | praedestinent | praedestinārent | praedestināverint praedestinārint | praedestināvissent praedestināssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedestinor | praedestinābar | praedestinābor |
| 2nd sg. | praedestināris praedestināre | praedestinābāris praedestinābāre | praedestināberis praedestinābere |
| 3rd sg. | praedestinātur | praedestinābātur | praedestinābitur |
| 1st pl. | praedestināmur | praedestinābāmur | praedestinābimur |
| 2nd pl. | praedestināminī | praedestinābāminī | praedestinābiminī |
| 3rd pl. | praedestinantur | praedestinābantur | praedestinābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praedestiner | praedestinārer |
| 2nd sg. | praedestinēris praedestinēre | praedestinārēris praedestinārēre |
| 3rd sg. | praedestinētur | praedestinārētur |
| 1st pl. | praedestinēmur | praedestinārēmur |
| 2nd pl. | praedestinēminī | praedestinārēminī |
| 3rd pl. | praedestinentur | praedestinārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praedestinā | praedestināre |
| pres. 2nd pl. | praedestināte | praedestināminī |
| fut. 2nd sg. | praedestinātō | praedestinātor |
| fut. 3rd sg. | praedestinātō | praedestinātor |
| fut. 2nd pl. | praedestinātōte | — |
| fut. 3rd pl. | praedestinantō | praedestinantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praedestināre | praedestinārī |
| perfect infinitive | praedestināvisse praedestināsse | praedestinātum esse |
| future infinitive | praedestinātūrum esse | praedestinātum īrī |
| present participle | praedestināns | — |
| perfect participle | — | praedestinātus praedestināta, praedestinātā, praedestinātae, praedestinātam, praedestinātārum, praedestinātās, praedestinātī, praedestinātōrum, praedestinātōs |
| future participle | praedestinātūrus praedestinātūra, praedestinātūrā, praedestinātūrae, praedestinātūram, praedestinātūrārum, praedestinātūrās, praedestinātūre, praedestinātūrī, praedestinātūrīs, praedestinātūrō, praedestinātūrōrum, praedestinātūrōs, praedestinātūrum | praedestinandus praedestinanda, praedestinandā, praedestinandae, praedestinandam, praedestinandārum, praedestinandās, praedestinande, praedestinandīs, praedestinandōrum, praedestinandōs |
gerundpraedestinandī, praedestinandō, praedestinandumsupinepraedestinātum, praedestinātū
prae-destĭno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to determine beforehand, to predestine (not ante-Aug.):
triumphos, Liv. 45, 40 fin.: qui praedestinavit nos in adoptionem filiorum, Vulg. Eph. 1, 5: nuptiarum gaudia sibi, Auct. Paneg. ad Max. et Constant. 7: alicui trinam indolem, Prud. Cath. 12, 67; Augustin. Don. Persev. 21.—II. To provide beforehand:
cavea modico praedestinata pretio, App. M. 4, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-dēstinō —, —, āre,
to set before as a goal, predestine: sibi triumphos, L.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraedestinō
Latin destino Latin praedestinō From prae- + destino.
Descendants
- Catalanpredestinar
- Englishpredestinate
- Englishpredestinefrom Old French prédestiner
- Frenchprédestinerfrom Old French prédestiner
- Italianpredestinare
- Portuguesepredestinar
- Spanishpredestinar
- Galicianpredestinar
In English words that came into English from praedestinō
- predestinatepraedestinātus