verbfirst conjugation
praedamnō
praedamnō (present infinitive praedamnāre, perfect active praedamnāvī, supine praedamnātum)
Classical[prae̯ˈdam.noː]Ecclesiastical[preˈdam.no]
Meaning
- to condemn beforehand
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedamnō | praedamnābam | praedamnābō | praedamnāvī | praedamnāveram | praedamnāverō praedamnārō |
| 2nd sg. | praedamnās | praedamnābās | praedamnābis | praedamnāvistī praedamnāstī | praedamnāverās praedamnārās | praedamnāveris |
| 3rd sg. | praedamnat | praedamnābat | praedamnābit | praedamnāvit | praedamnāverat praedamnārat | praedamnāverit praedamnārit |
| 1st pl. | praedamnāmus | praedamnābāmus | praedamnābimus | praedamnāvimus | praedamnāverāmus | praedamnāverimus praedamnārimus |
| 2nd pl. | praedamnātis | praedamnābātis | praedamnābitis | praedamnāvistis praedamnāstis | praedamnāverātis praedamnārātis | praedamnāveritis praedamnāritis |
| 3rd pl. | praedamnant | praedamnābant | praedamnābunt | praedamnāvērunt praedamnāvēre, praedamnārunt | praedamnāverant praedamnārant | praedamnāverint praedamnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedamnem | praedamnārem | praedamnāverim praedamnārim | praedamnāvissem praedamnāssem |
| 2nd sg. | praedamnēs | praedamnārēs | praedamnāverīs | praedamnāvissēs praedamnāssēs |
| 3rd sg. | praedamnet | praedamnāret | praedamnāverit praedamnārit | praedamnāvisset praedamnāsset |
| 1st pl. | praedamnēmus | praedamnārēmus | praedamnāverīmus praedamnārīmus | praedamnāvissēmus praedamnāssēmus |
| 2nd pl. | praedamnētis | praedamnārētis | praedamnāverītis praedamnārītis | praedamnāvissētis praedamnāssētis |
| 3rd pl. | praedamnent | praedamnārent | praedamnāverint praedamnārint | praedamnāvissent praedamnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praedamnor | praedamnābar | praedamnābor |
| 2nd sg. | praedamnāris praedamnāre | praedamnābāris praedamnābāre | praedamnāberis praedamnābere |
| 3rd sg. | praedamnātur | praedamnābātur | praedamnābitur |
| 1st pl. | praedamnāmur | praedamnābāmur | praedamnābimur |
| 2nd pl. | praedamnāminī | praedamnābāminī | praedamnābiminī |
| 3rd pl. | praedamnantur | praedamnābantur | praedamnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praedamner | praedamnārer |
| 2nd sg. | praedamnēris praedamnēre | praedamnārēris praedamnārēre |
| 3rd sg. | praedamnētur | praedamnārētur |
| 1st pl. | praedamnēmur | praedamnārēmur |
| 2nd pl. | praedamnēminī | praedamnārēminī |
| 3rd pl. | praedamnentur | praedamnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praedamnā | praedamnāre |
| pres. 2nd pl. | praedamnāte | praedamnāminī |
| fut. 2nd sg. | praedamnātō | praedamnātor |
| fut. 3rd sg. | praedamnātō | praedamnātor |
| fut. 2nd pl. | praedamnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | praedamnantō | praedamnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praedamnāre | praedamnārī |
| perfect infinitive | praedamnāvisse praedamnāsse | praedamnātum esse |
| future infinitive | praedamnātūrum esse | praedamnātum īrī |
| present participle | praedamnāns | — |
| perfect participle | — | praedamnātus praedamnāta, praedamnātā, praedamnātae, praedamnātam, praedamnātārum, praedamnātās, praedamnātī, praedamnātōrum, praedamnātōs |
| future participle | praedamnātūrus praedamnātūra, praedamnātūrā, praedamnātūrae, praedamnātūram, praedamnātūrārum, praedamnātūrās, praedamnātūre, praedamnātūrī, praedamnātūrīs, praedamnātūrō, praedamnātūrōrum, praedamnātūrōs, praedamnātūrum | praedamnandus praedamnanda, praedamnandā, praedamnandae, praedamnandam, praedamnandārum, praedamnandās, praedamnande, praedamnandīs, praedamnandōrum, praedamnandōs |
gerundpraedamnandī, praedamnandō, praedamnandumsupinepraedamnātum, praedamnātū
prae-damno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to condemn beforehand, to precondemn (not in Cic. or Cæs.).
I. Lit.:
praedamnatus collega, Liv. 4, 41 fin.: amicum, Suet. Aug. 56.—II. Trop.: spem, i. e. to give it up or renounce beforehand, Liv. 27, 18, 8:
se perpetuae infelicitatis, think themselves condemned to perpetual misery, Val. Max. 6, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-damnō —, ātus, āre,
to condemn beforehand: praedamnatus conlega, L.—Fig., to give up in advance: spem, L.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraedamnō
Latin damnō Latin praedamnō From prae- + damnō.