What does praecupidus mean in Latin?

praecupidus, a adjective, means “very desirous or fond of”.

How do you pronounce praecupidus?

In classical Latin, [prae̯ˈkʊ.pɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈkuː.pi.dus].

adjectivefirst/second-declension adjective

praecupidus (feminine praecupida, neuter praecupidum)

Classical[prae̯ˈkʊ.pɪ.dʊs]Ecclesiastical[preˈkuː.pi.dus]

singular
form	masculine	feminine	neuter
nominative	praecupidus	praecupida	praecupidum
genitive	praecupidī	praecupidae	praecupidī
dative	praecupidō	praecupidae	praecupidō
accusative	praecupidum	praecupidam	praecupidum
ablative	praecupidō	praecupidā	praecupidō
vocative	praecupide	praecupida	praecupidum

plural
form	masculine	feminine	neuter
nominative	praecupidī	praecupidae	praecupida
genitive	praecupidōrum	praecupidārum	praecupidōrum
dative	praecupidīs	praecupidīs	praecupidīs
accusative	praecupidōs	praecupidās	praecupida
ablative	praecupidīs	praecupidīs	praecupidīs
vocative	praecupidī	praecupidae	praecupida

prae-cŭpĭdus, a, um, adj.,

I. very desirous or fond of any thing: pretiosae supellectilis praecupidus, Suet. Aug. 70.