verbfirst conjugation
praecōgitō
praecōgitō (present infinitive praecōgitāre, perfect active praecōgitāvī, supine praecōgitātum)
Classical[prae̯ˈkoː.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[preˈkɔː.d͡ʒi.to]
Meaning
- to ponder beforehand; to precogitate
- to premeditate
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante meditorpraecōgitō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 19
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecōgitō | praecōgitābam | praecōgitābō | praecōgitāvī | praecōgitāveram | praecōgitāverō praecōgitārō |
| 2nd sg. | praecōgitās | praecōgitābās | praecōgitābis | praecōgitāvistī praecōgitāstī | praecōgitāverās praecōgitārās | praecōgitāveris |
| 3rd sg. | praecōgitat | praecōgitābat | praecōgitābit | praecōgitāvit | praecōgitāverat praecōgitārat | praecōgitāverit praecōgitārit |
| 1st pl. | praecōgitāmus | praecōgitābāmus | praecōgitābimus | praecōgitāvimus | praecōgitāverāmus | praecōgitāverimus praecōgitārimus |
| 2nd pl. | praecōgitātis | praecōgitābātis | praecōgitābitis | praecōgitāvistis praecōgitāstis | praecōgitāverātis praecōgitārātis | praecōgitāveritis praecōgitāritis |
| 3rd pl. | praecōgitant | praecōgitābant | praecōgitābunt | praecōgitāvērunt praecōgitāvēre, praecōgitārunt | praecōgitāverant praecōgitārant | praecōgitāverint praecōgitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecōgitem | praecōgitārem | praecōgitāverim praecōgitārim | praecōgitāvissem praecōgitāssem |
| 2nd sg. | praecōgitēs | praecōgitārēs | praecōgitāverīs | praecōgitāvissēs praecōgitāssēs |
| 3rd sg. | praecōgitet | praecōgitāret | praecōgitāverit praecōgitārit | praecōgitāvisset praecōgitāsset |
| 1st pl. | praecōgitēmus | praecōgitārēmus | praecōgitāverīmus praecōgitārīmus | praecōgitāvissēmus praecōgitāssēmus |
| 2nd pl. | praecōgitētis | praecōgitārētis | praecōgitāverītis praecōgitārītis | praecōgitāvissētis praecōgitāssētis |
| 3rd pl. | praecōgitent | praecōgitārent | praecōgitāverint praecōgitārint | praecōgitāvissent praecōgitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecōgitor | praecōgitābar | praecōgitābor |
| 2nd sg. | praecōgitāris praecōgitāre | praecōgitābāris praecōgitābāre | praecōgitāberis praecōgitābere |
| 3rd sg. | praecōgitātur | praecōgitābātur | praecōgitābitur |
| 1st pl. | praecōgitāmur | praecōgitābāmur | praecōgitābimur |
| 2nd pl. | praecōgitāminī | praecōgitābāminī | praecōgitābiminī |
| 3rd pl. | praecōgitantur | praecōgitābantur | praecōgitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praecōgiter | praecōgitārer |
| 2nd sg. | praecōgitēris praecōgitēre | praecōgitārēris praecōgitārēre |
| 3rd sg. | praecōgitētur | praecōgitārētur |
| 1st pl. | praecōgitēmur | praecōgitārēmur |
| 2nd pl. | praecōgitēminī | praecōgitārēminī |
| 3rd pl. | praecōgitentur | praecōgitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praecōgitā | praecōgitāre |
| pres. 2nd pl. | praecōgitāte | praecōgitāminī |
| fut. 2nd sg. | praecōgitātō | praecōgitātor |
| fut. 3rd sg. | praecōgitātō | praecōgitātor |
| fut. 2nd pl. | praecōgitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | praecōgitantō | praecōgitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praecōgitāre | praecōgitārī |
| perfect infinitive | praecōgitāvisse praecōgitāsse | praecōgitātum esse |
| future infinitive | praecōgitātūrum esse | praecōgitātum īrī |
| present participle | praecōgitāns | — |
| perfect participle | — | praecōgitātus praecōgitāta, praecōgitātā, praecōgitātae, praecōgitātam, praecōgitātārum, praecōgitātās, praecōgitātī, praecōgitātōrum, praecōgitātōs |
| future participle | praecōgitātūrus praecōgitātūra, praecōgitātūrā, praecōgitātūrae, praecōgitātūram, praecōgitātūrārum, praecōgitātūrās, praecōgitātūre, praecōgitātūrī, praecōgitātūrīs, praecōgitātūrō, praecōgitātūrōrum, praecōgitātūrōs, praecōgitātūrum | praecōgitandus praecōgitanda, praecōgitandā, praecōgitandae, praecōgitandam, praecōgitandārum, praecōgitandās, praecōgitande, praecōgitandīs, praecōgitandōrum, praecōgitandōs |
gerundpraecōgitandī, praecōgitandō, praecōgitandumsupinepraecōgitātum, praecōgitātū
prae-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to think upon, ponder, or consider beforehand, to premeditate, precogitate (perh. not anteAug.):
plura, Quint. 12, 9, 20: abscessum, Cod. Th. 8, 4, 20: multo ante praecogitatum facinus, Liv. 40, 4 fin.: praecogitati mali mollis ictus venit, Sen. Ep. 76, 34: nolite praecogitare quid loquamini, Vulg. Marc. 13, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-cōgitō —, ātus, āre,
to ponder beforehand, premeditate: praecogitatum facinus, L.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraecōgitō
Latin cōgitō Latin praecōgitō From prae- + cōgitō.
Descendants
- Englishprecogitate
In English words that came into English from praecōgitō
- precogitatepraecōgitātus