LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefirst declension

planēta

planēta m (genitive planētae)
Classical[pɫaˈneː.ta]Ecclesiastical[plaˈnɛː.ta]

Meaning

  1. planet (wandering star)
    Si vero pro inveniendo loca planetarum, seu alio modo tabulas operari volueris ad quemvis meridianum, computa distantiam illius meridiani ad quem calculare cupis ad meridianum tuum.Specifically, if you want to use the tables to find the locations of planets for any meridian, compute the distance between that table's meridian to the meridian of that which you want to calculate.1553, Luminarum atque Planetarum motuum Tabulae octogina quinque, omnium ex his quae Alphonsum sequuntur quam faciles:
    Docet philosophia Newtoniana cometas equidem ac planetas attractionis vi, quae in ratione duplicata distantiarum reciproca a sole est, in orbibus ellipticis circa solem in communi foco positum revolvi.Newtonian physics teaches that comets, just like planets, circle in elliptical orbits around the sun as a common focus, by the force of attraction which is proportional to the inverse squared distance from the sun.1833, Supplement to Dr. Bradley's Miscellaneous Works: with an Account of Harriot's Astronomical Papers, page 54:

Declension

declension
formsingularplural
nominativeplanēta
planētulus
planētae
planētulī
genitiveplanētae
planētulī
planētārum
planētulōrum
dativeplanētae
planētulō
planētīs
planētulīs
accusativeplanētam
planētulum
planētās
planētulōs
ablativeplanētā
planētulō
planētīs
planētulīs
vocativeplanēta
planētule
planētae
planētulī

plănēta, ae (-tes, is), or plănēs, ētis, m., = πλανήτης, πλάνης,
I. a wandering star, planet (late Lat. for the class. stellae errantes, erraticae, errones).—Only plur. form planetae, Firm. Math. 2, 2; Serv. Verg. A. 3, 284; Isid. 3, 70, 20; 19, 24, 18; Aus. Eclog. de Nomin. Sept. Dier.: Inscr. Fabr. p. 709, n. 307.—Form planetes, Gell. 14, 1, 12.

Origins

Borrowed from Ancient Greek πλανήτης (planḗtēs).

Descendants
  • Catalanplaneta
  • Englishplanet
  • Frenchplanète
  • Italianpianeta
  • Occitanplaneta
  • Romanianplanetă
  • Spanishplaneta
  • GermanPlanetfrom Middle High German plānēte
  • Portugueseplanetafrom Old Galician-Portuguese planeta
  • Asturianplaneta

Quick answers

What does planēta mean in Latin?
planēta, a noun, means “planet (wandering star)”.
What is the genitive of planēta?
The genitive singular is planētae. planēta is masculine, first declension.
How do you pronounce planēta?
In classical Latin, [pɫaˈneː.ta]; in ecclesiastical (church) Latin, [plaˈnɛː.ta].