noun · neutersecond declension
piāculum
piāculum n (genitive piāculī)
Classical[piˈaː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[piˈaː.ku.lum]
Meaning
- propitiatory sacrifice, expiation, atonement
- an animal offered up in sacrifice, a victim
- sin, crime, guilt
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | piāculum | piācula |
| genitive | piāculī | piāculōrum |
| dative | piāculō | piāculīs |
| accusative | piāculum | piācula |
| ablative | piāculō | piāculīs |
| vocative | piāculum | piācula |
pĭācŭlum (sync. collat. form pĭā-clum, Prud. στεφ. 14, 219), i, n. pio,
I. a means of appeasing a deity; hence,
I. Lit.
A. A sin-offering, propitiatory sacrifiee: porco piaculo facito, Cato, R. R. 139; 140:
porcc femina piaculum pati, to bring, Cic. Leg. 2, 22, 57: piaculum hostia caedi, Liv. 8, 10: te piacula nulla resolvent, Hor. C. 1, 28, 34: piacula manibus infert, Ov. M. 6, 569: falsi mundi, Liv. 1, 26: sed quo te, M. Tulli, piaculo taceam, i. e. how can I be justified in, etc., Plin. 7, 31, 31, § 116; Macr. S. 3, 10, 7.—2. Concr., an animal offered up in sacrifice, a victim: duc nigras pecudes;
ea prima piacula sunto, Verg. A. 6, 153: non sperat tragicae furtiva piacula cervae, i. e. substitution, Juv. 12, 120.—Transf., (a). Of persons offered as an expiation, atonement:
(Hannibalem) ad piaculum rupti foederis, Liv. 21, 10, 12: ut luendis periculis publicis piacula simus, id. 10, 28, 13.—(b). In gen., a remedy, Hor. Ep. 1, 1, 36.—
B. Punishment:
dea a violatoribus (sui templi) gravia piacula exegit, Liv. 29, 18; Just. 8, 2, 6; Val. Max. 1, 1, 14; Sil. 13, 702.—II. Transf., that which requires expiation.
A. A wicked action, sin, crime; guilt: eo die verberari piaculum est, Fab. Pict. ap. Gell. 10, 15, 10:
palam mutire plebeio piaculum est, Enn. ap. Fest. s. v. mutire, p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.): piaculum est misereri nos hominum rem male gerentum, Plaut. Truc. 2, 1, 13: sine piaculo rerum praetermissarum, Liv. 39, 47: piaculum committere, id. 5, 52; Paul. Sent. 1, 21, 4: commissa piacula, Verg. A. 6, 569: solutus piaculo, Tac. A. 1, 30: nec sine piaculo quodam sanctissimas necessitudines scindi, Plin. Pan. 37: ne terra impleatur piaculo, Vulg. Lev. 19, 29.—B. An unhappy event, a misfortune, Plin. 25, 8, 46, § 84.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
piāculum ī, n
pio, a means of appeasing, sin-offering, propitiatory sacrifice : piaculum hostiam caedi, L.: Te piacula nulla resolvent, H.— An animal offered in sacrifice, victim : ea prima piacula sunto, V.: furtiva piacula cervae, i. e. substitution , Iu.— An expiation, atonement, sacrifice : rupti foederis, L.: luendis periculis publicis piacula esse, L.— A remedy : Laudis amore tumes, sunt certe piacula, quae, etc., H.— Punishment : dea a violatoribus (sui templi) gravia piacula exegit, L.: rerum praetermissarum, i. e. satisfaction , L.— A crime, sacrilege : quantum piaculi committatur, L.: commissa piacula, V.
Origins
From piō (“to appease, purify, expiate”) + -culum (instrumental suffix). Given Umbrian pihaclu (abl. sg.), Proto-Italic *pīāklom can be reconstructed.
Descendants
- Englishpiaculum
- Englishpiacle
- Italianpiacolo
- Italianpiaculo
In English words that came into English from piāculum
- piaculumpiāculum
- piacularpiacularis
- piaclepiāculum