adjective
phĭlŏlŏgus
Meaning
- belonging to learning
phĭlŏlŏgus, a, um, adj., = φιλόλογος.
I. Of or belonging to learning, learned, literary:
philologis et philotechnis rebus me delectans, Vitr. 6 prooem. 4: homines, Sen. Apoc. 5, 4.—II. Esp. of persons.
A. Scholarly, learned, versed in history, antiquities, and literature (implying a broader culture than grammaticus, litterator;
v. Krebs, Antibarb. 863 sq.): homines nobiles illi quidem, sed nullo modo philologi, Cic. Att. 13, 12, 3.—Subst.: phĭlŏlŏgus, i, m. —B. In gen., a person engaged in learned or literary pursuits, a man of letters, learned man, scholar (class.):
Atteius Philologi appellationem assumpsisse videtur, quia, sicut Eratosthenes, qui primus hoc cognomen sibi vindicavit, multiplici variāque doctrinā censebatur, Suet. Gram. 10: cum Ciceronis librum de republicā prendit hinc philologus aliquis, hinc grammaticus, hinc philosophiae deditus, alius alio curam suam mittit; ... hoc subnotat (philologus): duos Romanos reges esse, etc., Sen. Ep. 108, 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
philologus adj.
, φιλόλογος, scholarly, learned: homines.
In English words that came into English from phĭlŏlŏgus
- philologerphĭlŏlŏgus
- philologuephĭlŏlŏgus