proper noun · masculine
Philistaeus
Philistaeus m
Classical[pʰɪ.lɪsˈtae̯.ʊs]Ecclesiastical[fi.lisˈtɛː.us]
Meaning
- Late Latinmasculinea Philistine
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Philistaeus Philistaea | Philistaeī Philistaeae |
| genitive | Philistaeī Philistaeae | Philistaeōrum Philistaeārum |
| dative | Philistaeō Philistaeae | Philistaeīs |
| accusative | Philistaeum Philistaeam | Philistaeōs Philistaeās |
| ablative | Philistaeō Philistaeā | Philistaeīs |
| vocative | Philistaee Philistaea | Philistaeī Philistaeae |
Phĭlistaeus (-thaeus), i, m.,
I. a Philistine, Vulg. 1 Reg. 17, 8 et saep.
Origins
Borrowed from Ancient Greek Φιλισταῖος (Philistaîos), in turn from Biblical Hebrew פְּלִשְׁתִּי (Peliští)
Descendants
- Catalanfilisteu
- Germanphilistäisch
- GermanPhilister
- EnglishPhilisterfrom German Philister
- EnglishPhilistinefrom German Philister
- Italianfilisteo
In English words that came into English from Philistaeus
- PhilistinePhilistinus