verbthird conjugation, no supine stem
pertimēscō
pertimēscō (present infinitive pertimēscere, perfect active pertimuī)
Classical[pɛr.tɪˈmeːs.koː]Ecclesiastical[per.tiˈmɛs.ko]
Meaning
- to become very frightened
- transitiveto fear greatly, to dread
Sed tū ut vitiīs tuīs commoveāre, ut lēgum poenās pertimēscās, ut temporibus reī pūblicae cēdās, nōn est postulandum.
But that you should be moved by your vices, that you should greatly fear the legal punishments, or that you should yield to the circumstances of the republic — that is not to be expected.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.22
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertimēscō | pertimēscēbam | pertimēscam | pertimuī | pertimueram | pertimuerō |
| 2nd sg. | pertimēscis | pertimēscēbās | pertimēscēs | pertimuistī | pertimuerās | pertimueris |
| 3rd sg. | pertimēscit | pertimēscēbat | pertimēscet | pertimuit | pertimuerat | pertimuerit |
| 1st pl. | pertimēscimus | pertimēscēbāmus | pertimēscēmus | pertimuimus | pertimuerāmus | pertimuerimus |
| 2nd pl. | pertimēscitis | pertimēscēbātis | pertimēscētis | pertimuistis | pertimuerātis | pertimueritis |
| 3rd pl. | pertimēscunt | pertimēscēbant | pertimēscent | pertimuērunt pertimuēre | pertimuerant | pertimuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertimēscam | pertimēscerem | pertimuerim | pertimuissem |
| 2nd sg. | pertimēscās | pertimēscerēs | pertimuerīs | pertimuissēs |
| 3rd sg. | pertimēscat | pertimēsceret | pertimuerit | pertimuisset |
| 1st pl. | pertimēscāmus | pertimēscerēmus | pertimuerīmus | pertimuissēmus |
| 2nd pl. | pertimēscātis | pertimēscerētis | pertimuerītis | pertimuissētis |
| 3rd pl. | pertimēscant | pertimēscerent | pertimuerint | pertimuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertimēscor | pertimēscēbar | pertimēscar |
| 2nd sg. | pertimēsceris pertimēscere | pertimēscēbāris pertimēscēbāre | pertimēscēris pertimēscēre |
| 3rd sg. | pertimēscitur | pertimēscēbātur | pertimēscētur |
| 1st pl. | pertimēscimur | pertimēscēbāmur | pertimēscēmur |
| 2nd pl. | pertimēsciminī | pertimēscēbāminī | pertimēscēminī |
| 3rd pl. | pertimēscuntur | pertimēscēbantur | pertimēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | pertimēscar | pertimēscerer |
| 2nd sg. | pertimēscāris pertimēscāre | pertimēscerēris pertimēscerēre |
| 3rd sg. | pertimēscātur | pertimēscerētur |
| 1st pl. | pertimēscāmur | pertimēscerēmur |
| 2nd pl. | pertimēscāminī | pertimēscerēminī |
| 3rd pl. | pertimēscantur | pertimēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | pertimēsce | pertimēscere |
| pres. 2nd pl. | pertimēscite | pertimēsciminī |
| fut. 2nd sg. | pertimēscitō | pertimēscitor |
| fut. 3rd sg. | pertimēscitō | pertimēscitor |
| fut. 2nd pl. | pertimēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | pertimēscuntō | pertimēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | pertimēscere | pertimēscī |
| perfect infinitive | pertimuisse | — |
| present participle | pertimēscēns | — |
| future participle | — | pertimēscendus pertimēscundus |
gerundpertimēscendī, pertimēscendō, pertimēscendum
per-tĭmesco, mŭi, 3,
I. v. inch. a. and n., to become very much frightened, to be greatly afraid of any thing, to fear greatly:
si tantam religionem non pertimescebas, etc., Cic. Verr. 2, 4, 35, § 78: id vero non mediocriter pertimesco, id. Quint. 1, 1: nomen imperii etiam in levi personā pertimescitur, id. Agr. 2, 17, 45: fames esset pertimescenda, Caes. B. G. 5, 29: non putavi famam inconstantiae mihi pertimescendam, Cic. Fam. 1, 9, 11: ne quid peccasset, pertimescebat, id. Sest. 49, 105: nec illi umquam de se pertimescent, id. ib. 43, 94: graviter de suis periculis fortunisque omnibus pertimescunt, Cic. Verr. 2, 5, 44, § 115; so, de aliquā re, id. Div. in Caecil. 21, 71.— Absol., Plaut. Truc. 4, 2, 60; id. Bacch. 4, 8, 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
per-timēscō muī, —, ere,
inch, to be frightened, be alarmed, fear greatly: Catilina ipse pertimuit: de fortunis suis: cuiusquam vim: legatum, S.: nomen imperi etiam in levi personā pertimescitur: ne quid peccasset: quem habitura sit exitum (contemptio legum).
Origins
Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin pertimēscō From pertimeō + -scō.