LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

percontor

percontor (present infinitive percontārī or percontārier, perfect active percontātus sum)
Classical[pɛrˈkɔn.tɔr]Ecclesiastical[perˈkɔn.tor]

Meaning

  1. deponentto inquire, investigate, interrogate, question strictly

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Rogare · Interrogare · Percontari · Sciscitari

Rogare, interrogare, and quærere, denote a simple questioning; rogare (ὀργᾶν, ὀρέγεσθαι), as willing to know; interrogare, as wishing to know; whereas percontari and sciscitari denote urgently asking; percontari (from γνῶναι) always from a desire of knowledge, with seriousness and calmness; sciscitari (redupl. of scitari) often from curiosity, with inquisitiveness, eagerness, or also with cunning, like pumping or ferreting out. (v. 125.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.percontorpercontābarpercontābor———
2nd sg.percontāris
percontāre
percontābāris
percontābāre
percontāberis
percontābere
———
3rd sg.percontāturpercontābāturpercontābitur———
1st pl.percontāmurpercontābāmurpercontābimur———
2nd pl.percontāminīpercontābāminīpercontābiminī———
3rd pl.percontanturpercontābanturpercontābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.perconterpercontārer——
2nd sg.percontēris
percontēre
percontārēris
percontārēre
——
3rd sg.percontēturpercontārētur——
1st pl.percontēmurpercontārēmur——
2nd pl.percontēminīpercontārēminī——
3rd pl.percontenturpercontārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.percontāre—
pres. 2nd pl.percontāminī—
fut. 2nd sg.percontātor—
fut. 3rd sg.percontātor—
fut. 3rd pl.percontantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepercontārī
percontārier
—
perfect infinitivepercontātum esse—
future infinitivepercontātūrum esse—
present participlepercontāns—
perfect participlepercontātus
percontāta, percontātā, percontātae, percontātam, percontātārum, percontātās, percontāte, percontātī, percontātīs, percontātō, percontātōrum, percontātōs
—
future participlepercontātūrus
percontātūra, percontātūrā, percontātūrae, percontātūram, percontātūrārum, percontātūrās, percontātūre, percontātūrī, percontātūrīs, percontātūrō, percontātūrōrum, percontātūrōs, percontātūrum
percontandus
percontanda, percontandā, percontandae, percontandam, percontandārum, percontandās, percontande, percontandīs, percontandōrum, percontandōs
gerundpercontandī, percontandō, percontandumsupinepercontātum, percontātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

percontanti non deesse (De Or. 1. 21. 97)
to answer every question.

percontor (percunct-), ātus, 1 (
I. inf. percontarier, Plaut. Am. 2, 2, 78; id. As. 2, 2, 76; id. Cas. 3, 3, 8; id. Most. 4, 2, 47 al.), v. dep. a. and n. per and root cunc-; Sanscr. canc- (canka, hesitation); cf. ὄκνος for κόκνος, to ask particularly, to question strictly, to inquire, interrogate, investigate (class.; syn.: interrogo, sciscitor).—Constr.: aliquem de aliquā re, aliquem and interrog.clause, aliquem alone; also, aliquid ab (rarely ex) aliquo and absol.; also aliquem aliquid: cocum percontabatur, possent, etc., Plaut. Capt. 4, 4, 9: percontari hanc paucis hic volt, id. Pers. 4, 4, 49: percontarier, utrum, etc., id. Bacch. 4, 1, 4: me infit percontarier, ecquem noverim Demaenetum, id. As. 2, 2, 76: dum percontor portitores, ecquae navis venerit, id. Stich. 2, 2, 42: percontare te perpetuisne malis voluptatibus perfruens ... degere aetatem, Cic. Fin. 2, 35, 118: singulos percontari, cum quā sit aliqui deprensus, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 7, 2: Porum percontatur an verum esset, Curt. 9, 2, 5: spadonem ... num quid velit dicere, id. 5, 11, 4: Caesarem an, etc., Tac. A. 12, 5; 4, 17; id. H. 4, 82; Just. 11, 7, 6: nutricem, quid hoc rei sit, Liv. 3, 48, 4: tu numquam mihi percontanti aut quaerenti aliquid defuisti, Cic. de Or. 1, 21, 97; 2, 71: percontando atque interrogando elicere alicujus opinionem, Cic. Fin. 2, 1, 2: percontari ab aliquo, id. Ac. 1, 1, 2: ab adversariis percontabitur, quid, etc., Auct. Her. 2, 15, 22; Varr. R. R. 3, 12, 1: ab eo percontaretur, Curt. 6, 7, 27: cum percontaretur ex aniculā quādam, quanti aliquid venderet, Cic. Brut. 46, 72; cf. id. Div. 2, 36, 76: ex his scribis percontamini quid velint, etc., Cic. Verr. 2, 3, 79, § 183: aliquem ex aliquo, to ask a person respecting another, Plaut. As. 2, 4, 95: aliquem de aliquā re, Cic. Rep. 6, 9, 9: peritos de ascensu Haemi, Liv. 40, 21, 3: pauca percunctatus de statu civitatis, Sall. C. 40, 2: aliquem aliquid, Plaut. Ps. 1, 5, 47; id. Aul. 2, 2, 33; Liv. 39, 12, 1: quae percunctare eum magistratus vellent, id. 39, 49, 12; Tac. A. 15, 60; Curt. 5, 11, 8: meum si quis te percontabitur aevum, Hor. Ep. 1, 20, 26.—
II. To find out by inquiry, App. M. p. 113, 8.

Origins

Uncertain, suggestions include: * from contus (“stick, pole; plummet”), as if "to probe, to feel the depth with a (long) pole"; * from cū̆nctor (this appears semantically unconvincing and more likely simply influenced by it, as in the Vulgar Latin derivative below, but compare Japanese 掛ける); * from Proto-Indo-European *preḱ- (“to ask”).

Elsewhere
  • Italianpercontare
  • Englishpercontatorial
  • Vulgar Latin*praecū̆nctāre
Insular Romance
  • Logudoresepregontarifrom Old Sardinian percontare
Italo-Romance
  • Sicilianpercuntari

Quick answers

What does percontor mean in Latin?
percontor, a verb, means “to inquire, investigate, interrogate, question strictly”.
What are the principal parts of percontor?
percontor, percontārī, percontātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce percontor?
In classical Latin, [pɛrˈkɔn.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈkɔn.tor].