adjectivethird-declension two-termination adjective
penetrālis
penetrālis (neuter penetrāle)
Classical[pɛ.nɛˈtraː.lɪs]Ecclesiastical[pe.neˈtraː.lis]
Meaning
- two terminationpiercing, penetrating
- two terminationinternal, inner, innermost, deepest (within)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pars domūs intimapenetrāle -is (n) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 24
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | penetrālis | penetrālis | penetrāle |
| genitive | penetrālis | penetrālis | penetrālis |
| dative | penetrālī | penetrālī | penetrālī |
| accusative | penetrālem | penetrālem | penetrāle |
| ablative | penetrālī | penetrālī | penetrālī |
| vocative | penetrālis | penetrālis | penetrāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | penetrālēs | penetrālēs | penetrālia |
| genitive | penetrālium | penetrālium | penetrālium |
| dative | penetrālibus | penetrālibus | penetrālibus |
| accusative | penetrālīs penetrālēs | penetrālīs penetrālēs | penetrālia |
| ablative | penetrālibus | penetrālibus | penetrālibus |
| vocative | penetrālēs | penetrālēs | penetrālia |
pĕnē^trālis, e, adj. penetro.
I. Piercing, penetrating (ante-class.):
frigus, Lucr. 1, 494: ignis, id. 1, 535: fulmineus multo penetralior ignis, id. 2, 382.—II. Transf., inward, inner, internal, interior, innermost (mostly poet.):
tecta, Verg. G. 1, 379: aeternumque adytis effert penetralibus ignem, id. A. 2, 297: abditi ac penetrales foci, Cic. Har. Resp. 27, 57: di Penates ... ab eo, quod penitus insideret: ex quo etiam penetrales a poëtis vocantur, id. N. D. 2, 27, 68; so, per penetrales deos, Sen. Oedip. 265; id. Phoen. 340: penetrale sacrificium dicitur, quod interiore parte sacrarii conficitur: unde et penetralia cujusque dicuntur; et penes nos, quod in potestate nostrā est, Fest. p. 250 Müll.—As subst.: pĕnē^trāle, is (pĕnē^tral, Macr. S. 7, 1; Symm. Ep. 2, 34), n.; usually in plur.: pĕnē^trālĭa, ium, the inner part, interior of any thing, esp. of a building; the inside space, an inner room (mostly poet.; not in Cic. or Cæs.; cf. adytum). I. Lit.
A. In gen.:
penetrale urbis, Liv. 41, 20, 7: in ipsis penetralibus (Britanniae), Tac. Agr. 30: apparent Priami et veterum penetralia regum, the inner chambers, Verg. A. 2, 484: in penetralibus regum ipsorum, Vulg. Psa. 104, 30; so, penetralia alta medio tecti, Verg. A. 7, 59: magni amnis penetralia, Ov. M. 1, 574; Sil. 7, 501.—B. In partic.
1. A sanctuary, esp. that of the Penates, a chapel:
penetralia sunt penatium deorum sacraria, Fest. p. 208 Müll.: Capitolini Tonantis, Mart. 10, 51.—2. Transf., poet., the Penates, guardian deities:
huc vittas castumque refer penetrale parentum, Sil. 13, 62: avi penetralia Turni, id. 1, 668.—II. Trop., an inner place, secret place, a secret (post-Aug.), Stat. S. 3, 5, 56:
loci aperire penetralia, Quint. 6, 2, 25: auxilia ex ipsis sapientiae penetralibus petere, id. 12 prooem. § 3: animus secedit in loca pura ... Haec eloquentiae penetralia, Tac. Or. 12: penetralia animi, Ambros. in Luc. 1, 1, 12: mentis, id. ib. 1, 5, 105.—With esp. reference to the signif. sanctuary (v. supra, I. B.): ut tantum intra suum penetral existimes adorandam (philosophiam), Macr. S. 7, 1: sanctum penetral animi tui nesciunt, Symm. Ep. 2, 34. —Adv.: pĕnē^trālĭter, inwardly, internally (post-class.), Ven. Vit. S. Mart. 4, 597. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
penetrālis e, adj.
penetro, piercing, penetrating, inward, inner, internal, interior, innermost : adyta, V.: foci.—As subst n., an inner part, interior, inside space, inner room : penetrale urbis, L.—Usu. plur: fausta (of the palace of Augustus), H.: in ipsis penetralibus (Britanniae), Ta.: veterum regum, inner chambers , V.: magni amnis, O.: Vestae, i. e. the poet's sanctum , H.
Origins
From penetrō.