noun · masculinesecond declension
peditastellus
peditastellus m (genitive peditastellī)
Classical[pɛ.dɪ.tasˈtɛl.lʊs]Ecclesiastical[pe.di.tasˈtɛl.lus]
Meaning
- derogatorymasculinea foot soldier, infantryman.
Pyrg. At peditastelli quia erant, sivi viverent.
Pyrg. But because they were mere infantrymen, I let them live.c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 54
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | peditastellus | peditastellī |
| genitive | peditastellī | peditastellōrum |
| dative | peditastellō | peditastellīs |
| accusative | peditastellum | peditastellōs |
| ablative | peditastellō | peditastellīs |
| vocative | peditastelle | peditastellī |
pĕdĭtastellus, i, m. dim. peditaster, not in use; formed like parasitaster, etc.; cf.: magistellus, cultellus, etc.,
I. a wretched foot-soldier, tramp:
at peditastelli quia erant, sivi viverent, Plaut. Mil. 1, 1, 50 Brix ad loc.Origins
Coined by Plautus, from pedes (“foot soldier, infantryman”, oblique stem pedit) + -aster + -lus.