proper noun · masculinesecond declension
Pediānus
Pediānus m sg (genitive Pediānī)
Classical[pɛ.diˈaː.nʊs]Ecclesiastical[pe.diˈaː.nus]
Meaning
- A Roman cognomen — famously held by
- Quintus Asconius Pedianus, a Roman historian
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Pediānus | — |
| genitive | Pediānī | — |
| dative | Pediānō | — |
| accusative | Pediānum | — |
| ablative | Pediānō | — |
| vocative | Pediāne | — |
Pĕdĭānus, i, v. Asconius.
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin Pediānus From Pedius + -ānus.