noun · neutersecond declension
peccātum
peccātum n (genitive peccātī)
Classical[pɛkˈkaː.tũː]Ecclesiastical[pekˈkaː.tum]
Meaning
- sin, error, fault
Omnis quī facit peccātum servus est peccātī.
Everyone who does sin is a slave of sin.Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, 8:34:
Latīnē defined in Latin in our graded readers
culpa, factum malumpeccātum -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 3
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | peccātum | peccāta |
| genitive | peccātī | peccātōrum |
| dative | peccātō | peccātīs |
| accusative | peccātum | peccāta |
| ablative | peccātō | peccātīs |
| vocative | peccātum | peccāta |
peccātum, i, n. pecco,
I. a fault, error, mistake, transgression, sin (syn.:
delictum, culpa): pro peccatis supplicium sufferre, Ter. And. 5, 3, 17: corrigere, id. Ad. 4, 3, 2: peccata remordent, Lucr. 3, 827: recte facta sola in bonis actionibus ponens, prave, id est peccata, in malis, Cic. Ac. 1, 10, 37: ut peccatum est, patriam prodere, parentes violare, fana depeculari, quae sunt in effectu; sic timere, sic maerere, sic in libidine esse, peccatum est, etiam sine effectu, id. Fin. 3, 9, 32: culpa ac peccatum, id. Fam. 5, 21, 5: multitudo vitiorum peccatorumque, id. Phil. 2, 17, 43; id. Att. 8, 13, 2: quo illi crimine peccatoque perierunt? id. Cael. 30, 71: libidinum peccatorumque licentia, id. Lael. 22, 83: confiteri, id. N. D. 2, 4, 11; id. de Or. 1, 27, 125: paucis verbis tria magna peccata, blunders, id. Tusc. 3, 20, 47: in peccata incidere, id. Fin. 4, 15, 40: luere peccata, Verg. A. 10, 32: peccati conscius, Ov. Am. 2, 7, 11: peccatis poenas aequas irrogare, Hor. S. 1, 3, 118: peccatis veniam commodare, Tac Agr. 19: abstinere peccatis, Plin. Ep. 8, 22, 2. Here, too, doubtless belongs: nam eā aetate jam sum, ut non siet peccato mi ignosci aequom Ter. Hec. 5, 1, 11.—II. Transf. (eccl. Lat.).
1. Guilt:
si non venissem peccatum non haberent, Vulg. Johan. 15, 22: cognatio pec-cati, id. Rom. 3, 20; Lact. 6, 13.—2. The punishment of sin:
peccatum vestrum apprehendet vos, Vulg. Num. 32, 23: ipse peccata multorum tulit, id. Isa. 53, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
peccātum ī, n
pecco, a fault, error, mistake, transgression, sin : pro huius peccatis ego supplicium sufferam? T.: si peccato locus esset, S.: peccatum est patriam prodere: stultitiae: paucis verbis tria magna peccata, blunders : peccatis poenas aequas inrogare, H.
Origins
- Proto-Indo-European*ped-
- Proto-Indo-European*pedko-
- Proto-Indo-European*pet-
- Proto-Indo-European*petko-
- Proto-Italic*petko-?
- Latinpeccātum
Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *petkāō Latin peccō Latin -ātum Latin peccātum From peccō (“to offend, sin”) + -ātum.
Elsewhere
- Catalanpecat
- Frenchpéchéfrom Old French pechié
- Italianpeccato
- Occitanpecat
- Portuguesepecado
- Romanianpăcat
- Sardinianpecadu
- Sardinianpecau
- Spanishpecado
- Aromanianpicat
African Romance
- Ghadamesabekkaḍ
- Tashelhitabkkaḍufrom Medieval Tashelhit اَبْكَّضُ
- Tashelhitabkkaḍfrom Medieval Tashelhit اَبْكَّضُ
- Tashelhitabkkiḍfrom Medieval Tashelhit اَبْكَّضُ
- Nefusaabkkaḍu
- Tuaregabăkkaḍ
- Zenagaäväkkaḍi
In English words that came into English from peccātum
- peccadillopeccātum