noun · neutersecond declension
paradoxum
paradoxum n (genitive paradoxī)
Classical[pa.raˈdɔk.sũː]Ecclesiastical[pa.raˈdɔk.sum]
Meaning
- neuterparadox
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rēs mīra contrāque exspectātiōnemparadoxum -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | paradoxum | paradoxa |
| genitive | paradoxī | paradoxōrum |
| dative | paradoxō | paradoxīs |
| accusative | paradoxum | paradoxa |
| ablative | paradoxō | paradoxīs |
| vocative | paradoxum | paradoxa |
Origins
Borrowed from Ancient Greek παράδοξος (parádoxos).
Descendants
- Catalanparadoxa
- Englishparadox
- Frenchparadoxe
- Italianparadosso
- Occitanparadòxa
- Portugueseparadoxo
- Romanianparadox
- Spanishparadoja
- Galicianparadoxo
In English words that came into English from paradoxum
- paradoxparadoxum