LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pandus1

pandus (feminine panda, neuter pandum)
Classical[ˈpan.dʊs]Ecclesiastical[ˈpan.dus]

Meaning

  1. adjectivebent, curved, turned

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Curvus · Uncus · Pandus · Incurvus · Recurvus · Reduncus · Repandus · Aduncus

1. Curvus, or in prose mostly curvatus, denotes, as a general expression, all crookedness, from a slight degree of crookedness to a complete circle; uncus supposes a great degree of crookedness, approaching to a semi-circle, like the form of a hook; pandus, a slight crookedness, deviating but a little from a straight line, like that which slopes. 2. The curva form a continued crooked line; the incurva suppose a straight line ending in a curve, like ἐπικαμπής, the augur’s staff, for example, or the form of a man who stoops, etc. 3. Recurvus, reduncus, and repandus, denote that which is bent outwards; aduncus, that which is bent inwards. Plin. H. N. xi. 37. Cornua aliis adunca, aliis redunca. (v. 184.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepanduspandapandum
genitivepandīpandaepandī
dativepandōpandaepandō
accusativepandumpandampandum
ablativepandōpandāpandō
vocativepandepandapandum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepandīpandaepanda
genitivepandōrumpandārumpandōrum
dativepandīspandīspandīs
accusativepandōspandāspanda
ablativepandīspandīspandīs
vocativepandīpandaepanda

pandus, a, um, adj. 2. pando,
I. bent, crooked, curved (mostly poet.; syn.: curvus, uncus): carina, Enn. ap. Vet. Schol. in Stat. Achill. 1, 558 (Ann. v. 560 Vahl.); Verg. G 2, 445: rami, Ov M. 14, 660: juga, id. Am 1, 13, 16: juvencae pandis cornibus, id. M. 10, 271: delphines, id. Tr. 3, 10, 43: rostrum, id. M. 10, 713: asellus, crook-backed, id. A. A. 1, 543: pandā urceus ansā, Mart. 14, 106, 1; Sil. 3, 277.—In prose: hominem nigrum et macrum et pandum, Quint. 6, 3, 58: cupressus et pinus habentes umoris abundantiam in operibus solent esse pandae, to warp, Vitr. 2, 9.—
II. Pandus, i, m., a Roman surname: Latinius Pandus, Tac. A. 2, 66.

Origins

Uncertain. De Vaan says it is a "novel creation" from pandō, pandere (“to spread out”) + -us (adjective-forming suffix). The verb pandō, pandāre (“to bend”) arose from pandus.

Descendants
  • Spanishpando
  • Asturianpandufrom Old Leonese *pando
  • Galicianpando
proper noun · masculinesecond declension
Pandus2
Pandus m sg (genitive Pandī)
Classical[ˈpan.dʊs]Ecclesiastical[ˈpan.dus]

Meaning

  1. masculinesingularA Roman cognomen.

Declension

declension
formsingularplural
nominativePandus—
genitivePandī—
dativePandō—
accusativePandum—
ablativePandō—
vocativePande—

Origins

From pandus (“turned, bent, crooked”).

Quick answers

What does pandus mean in Latin?
pandus, a adjective, means “bent, curved, turned”.
How do you pronounce pandus?
In classical Latin, [ˈpan.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpan.dus].