verbfirst conjugation, deponent
pandiculor
pandiculor (present infinitive pandiculārī, perfect active pandiculātus sum)
Classical[panˈdɪ.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[panˈdiː.ku.lor]
Meaning
- deponentto stretch oneself
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pandiculor | pandiculābar | pandiculābor | — | — | — |
| 2nd sg. | pandiculāris pandiculāre | pandiculābāris pandiculābāre | pandiculāberis pandiculābere | — | — | — |
| 3rd sg. | pandiculātur | pandiculābātur | pandiculābitur | — | — | — |
| 1st pl. | pandiculāmur | pandiculābāmur | pandiculābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | pandiculāminī | pandiculābāminī | pandiculābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | pandiculantur | pandiculābantur | pandiculābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pandiculer | pandiculārer | — | — |
| 2nd sg. | pandiculēris pandiculēre | pandiculārēris pandiculārēre | — | — |
| 3rd sg. | pandiculētur | pandiculārētur | — | — |
| 1st pl. | pandiculēmur | pandiculārēmur | — | — |
| 2nd pl. | pandiculēminī | pandiculārēminī | — | — |
| 3rd pl. | pandiculentur | pandiculārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | pandiculāre | — |
| pres. 2nd pl. | pandiculāminī | — |
| fut. 2nd sg. | pandiculātor | — |
| fut. 3rd sg. | pandiculātor | — |
| fut. 3rd pl. | pandiculantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | pandiculārī | — |
| perfect infinitive | pandiculātum esse | — |
| future infinitive | pandiculātūrum esse | — |
| present participle | pandiculāns | — |
| perfect participle | pandiculātus pandiculāta, pandiculātā, pandiculātae, pandiculātam, pandiculātārum, pandiculātās, pandiculāte, pandiculātī, pandiculātīs, pandiculātō, pandiculātōrum, pandiculātōs | — |
| future participle | pandiculātūrus pandiculātūra, pandiculātūrā, pandiculātūrae, pandiculātūram, pandiculātūrārum, pandiculātūrās, pandiculātūre, pandiculātūrī, pandiculātūrīs, pandiculātūrō, pandiculātūrōrum, pandiculātūrōs, pandiculātūrum | pandiculandus pandiculanda, pandiculandā, pandiculandae, pandiculandam, pandiculandārum, pandiculandās, pandiculande, pandiculandīs, pandiculandōrum, pandiculandōs |
gerundpandiculandī, pandiculandō, pandiculandumsupinepandiculātum, pandiculātū
pandĭcŭlor, āri, v. dep. 2. pando,
I. to stretch one's self:
ut pandiculans oscitatur, Plaut. Men. 5, 2, 80; cf.: pandiculari dicuntur, qui toto corpore oscitantes extenduntur, eo quod pandi fiunt, Fest. p. 220 Müll.Origins
From pandō (“stretch, extend”) + -cul- + -or. Compare the ending of gesticulor.
Descendants
- Englishpandiculate
- Portuguesepandicular
In English words that came into English from pandiculor
- pandiculatepandiculātus