LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

pandiculor

pandiculor (present infinitive pandiculārī, perfect active pandiculātus sum)
Classical[panˈdɪ.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[panˈdiː.ku.lor]

Meaning

  1. deponentto stretch oneself

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.pandiculorpandiculābarpandiculābor———
2nd sg.pandiculāris
pandiculāre
pandiculābāris
pandiculābāre
pandiculāberis
pandiculābere
———
3rd sg.pandiculāturpandiculābāturpandiculābitur———
1st pl.pandiculāmurpandiculābāmurpandiculābimur———
2nd pl.pandiculāminīpandiculābāminīpandiculābiminī———
3rd pl.pandiculanturpandiculābanturpandiculābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.pandiculerpandiculārer——
2nd sg.pandiculēris
pandiculēre
pandiculārēris
pandiculārēre
——
3rd sg.pandiculēturpandiculārētur——
1st pl.pandiculēmurpandiculārēmur——
2nd pl.pandiculēminīpandiculārēminī——
3rd pl.pandiculenturpandiculārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.pandiculāre—
pres. 2nd pl.pandiculāminī—
fut. 2nd sg.pandiculātor—
fut. 3rd sg.pandiculātor—
fut. 3rd pl.pandiculantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepandiculārī—
perfect infinitivepandiculātum esse—
future infinitivepandiculātūrum esse—
present participlepandiculāns—
perfect participlepandiculātus
pandiculāta, pandiculātā, pandiculātae, pandiculātam, pandiculātārum, pandiculātās, pandiculāte, pandiculātī, pandiculātīs, pandiculātō, pandiculātōrum, pandiculātōs
—
future participlepandiculātūrus
pandiculātūra, pandiculātūrā, pandiculātūrae, pandiculātūram, pandiculātūrārum, pandiculātūrās, pandiculātūre, pandiculātūrī, pandiculātūrīs, pandiculātūrō, pandiculātūrōrum, pandiculātūrōs, pandiculātūrum
pandiculandus
pandiculanda, pandiculandā, pandiculandae, pandiculandam, pandiculandārum, pandiculandās, pandiculande, pandiculandīs, pandiculandōrum, pandiculandōs
gerundpandiculandī, pandiculandō, pandiculandumsupinepandiculātum, pandiculātū

pandĭcŭlor, āri, v. dep. 2. pando,
I. to stretch one's self: ut pandiculans oscitatur, Plaut. Men. 5, 2, 80; cf.: pandiculari dicuntur, qui toto corpore oscitantes extenduntur, eo quod pandi fiunt, Fest. p. 220 Müll.

Origins

From pandō (“stretch, extend”) + -cul- + -or. Compare the ending of gesticulor.

Descendants
  • Englishpandiculate
  • Portuguesepandicular

In English words that came into English from pandiculor

  • pandiculatepandiculātus

Quick answers

What does pandiculor mean in Latin?
pandiculor, a verb, means “to stretch oneself”.
What are the principal parts of pandiculor?
pandiculor, pandiculārī, pandiculātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce pandiculor?
In classical Latin, [panˈdɪ.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [panˈdiː.ku.lor].