LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Pancratius

Pancratius m sg (genitive Pancratiī or Pancratī)
Classical[paŋˈkra.ti.ʊs]Ecclesiastical[paŋˈkrat.t͡si.us]

Meaning

  1. masculinesingularA masculine cognomen.

Declension

declension
formsingularplural
nominativePancratius—
genitivePancratiī
Pancratī
—
dativePancratiō—
accusativePancratium—
ablativePancratiō—
vocativePancratī—

pancrătĭus, a, um, adj., = παγκράτιος,
I. Pancratian: metrum pancratium, a trochaic metre, consisting of a monometer hypercatalectus, Serv. Centimetr. p. 1819 P.

Origins

Borrowed from Ancient Greek Παγκράτιος (Pankrátios).

Descendants
  • CatalanPancraç
  • EnglishPancras
  • FrenchPancrace
  • RomanianPângărațifrom Hungarian Pongrác
  • ItalianPancrazio
  • PortuguesePancrácio
  • RomanianPancrațiu
  • SpanishPancracio
  • FinnishPankka
  • FinnishPantsu

Quick answers

What does Pancratius mean in Latin?
Pancratius, a proper noun, means “A masculine cognomen.”.
What is the genitive of Pancratius?
The genitive singular is Pancratiī. Pancratius is masculine, second declension.
How do you pronounce Pancratius?
In classical Latin, [paŋˈkra.ti.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [paŋˈkrat.t͡si.us].