proper noun · masculinesecond declension
Pancratius
Pancratius m sg (genitive Pancratiī or Pancratī)
Classical[paŋˈkra.ti.ʊs]Ecclesiastical[paŋˈkrat.t͡si.us]
Meaning
- masculinesingularA masculine cognomen.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Pancratius | — |
| genitive | Pancratiī Pancratī | — |
| dative | Pancratiō | — |
| accusative | Pancratium | — |
| ablative | Pancratiō | — |
| vocative | Pancratī | — |
pancrătĭus, a, um, adj., = παγκράτιος,
I. Pancratian: metrum pancratium, a trochaic metre, consisting of a monometer hypercatalectus, Serv. Centimetr. p. 1819 P.
Origins
Borrowed from Ancient Greek Παγκράτιος (Pankrátios).
Descendants
- CatalanPancraç
- EnglishPancras
- FrenchPancrace
- RomanianPângărațifrom Hungarian Pongrác
- ItalianPancrazio
- PortuguesePancrácio
- RomanianPancrațiu
- SpanishPancracio
- FinnishPankka
- FinnishPantsu