noun · neutersecond declension
ōrificium
ōrificium n (genitive ōrificiī or ōrificī)
Meaning
- Late Latinopening, orifice
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ōrificium | ōrificia |
| genitive | ōrificiī ōrificī | ōrificiōrum |
| dative | ōrificiō | ōrificiīs |
| accusative | ōrificium | ōrificia |
| ablative | ōrificiō | ōrificiīs |
| vocative | ōrificium | ōrificia |
ōrĭfĭcĭum, ii, n. 1. os-facio,
I. an opening, orifice (post-class.):
ventris sunt duo orificia, Macr. S. 7, 4: cistulae, App. M. 9, p. 236, 41; 11, p. 262, 27.Origins
From ōs (“mouth”, oblique stem ōr-) + faciō (“to make”) + -ium.
Descendants
- Catalanorifici
- Frenchorifice
- Italianorificio
- Portugueseorifício
- Romanianorificiu
- Spanishorificio
- Dalmatianorificio
- Piedmonteseorifissi
In English words that came into English from ōrificium
- orificeōrificium