proper noun · masculinesecond declension
Orfitus
Orfitus m sg (genitive Orfitī)
Classical[ˈɔr.fɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈɔr.fi.tus]
Meaning
- masculinesingularA Roman cognomen — famously held by
- masculinesingularServius Cornelius Orfitus, a Roman consul
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Orfitus | — |
| genitive | Orfitī | — |
| dative | Orfitō | — |
| accusative | Orfitum | — |
| ablative | Orfitō | — |
| vocative | Orfite | — |