noun · femininethird declension
oppugnātiō
oppugnātiō f (genitive oppugnātiōnis)
Classical[ɔp.pʊŋˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[op.puɲˈɲat.t͡si.o]
Meaning
- assault, attack
- siege
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | oppugnātiō | oppugnātiōnēs |
| genitive | oppugnātiōnis | oppugnātiōnum |
| dative | oppugnātiōnī | oppugnātiōnibus |
| accusative | oppugnātiōnem | oppugnātiōnēs |
| ablative | oppugnātiōne | oppugnātiōnibus |
| vocative | oppugnātiō | oppugnātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- oppugnationem, obsidionem relinquere
- to give up an assault, a siege.
oppugnātĭo (obp-), ōnis, f. id.,
I. a storming, assaulting, besieging; an attack, assault, siege (class.).
I. Lit.:
de oppidorum oppugnationibus, Cic. de Or. 1, 48, 210: oppugnatio Gallorum, i. e. their method of besieging, Caes. B. G. 2, 6, 2; 7, 29, 2: propulsare, Cic. Cael. 9, 20: relinquere, to raise, Tac. A. 15, 16: oppugnatione civitas cingitur, Macr. S. 3, 9, 6.—II. Trop., an assault, attack with words, an accusation, etc.: totum genus oppugnationis hujus propulsare debetis. Cic. Cael. 9, 20; id. Vatin. 2, 5:
sine oppugnatione, id. Q. Fr. 2, 8, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
oppūgnātiō ōnis, f
oppugno, a storming, besieging, attack, assault, siege: scientia oppugnationis, Cs.: Sagunti: Gallorum, i. e. method of besieging, Cs.—Fig., an assault, attack, accusation: genus oppugnationis huius: vestrae maiestatis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin oppugnātiō From oppugnō + -tiō.
In English words that came into English from oppugnātiō
- oppugnationoppugnātiō