LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

oppugnātiō

oppugnātiō f (genitive oppugnātiōnis)
Classical[ɔp.pʊŋˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[op.puɲˈɲat.t͡si.o]

Meaning

  1. assault, attack
  2. siege

Declension

declension
formsingularplural
nominativeoppugnātiōoppugnātiōnēs
genitiveoppugnātiōnisoppugnātiōnum
dativeoppugnātiōnīoppugnātiōnibus
accusativeoppugnātiōnemoppugnātiōnēs
ablativeoppugnātiōneoppugnātiōnibus
vocativeoppugnātiōoppugnātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

oppugnationem, obsidionem relinquere
to give up an assault, a siege.

oppugnātĭo (obp-), ōnis, f. id.,
I. a storming, assaulting, besieging; an attack, assault, siege (class.).
I. Lit.: de oppidorum oppugnationibus, Cic. de Or. 1, 48, 210: oppugnatio Gallorum, i. e. their method of besieging, Caes. B. G. 2, 6, 2; 7, 29, 2: propulsare, Cic. Cael. 9, 20: relinquere, to raise, Tac. A. 15, 16: oppugnatione civitas cingitur, Macr. S. 3, 9, 6.—
II. Trop., an assault, attack with words, an accusation, etc.: totum genus oppugnationis hujus propulsare debetis. Cic. Cael. 9, 20; id. Vatin. 2, 5: sine oppugnatione, id. Q. Fr. 2, 8, 1.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin oppugnātiō From oppugnō + -tiō.

In English words that came into English from oppugnātiō

  • oppugnationoppugnātiō

Quick answers

What does oppugnātiō mean in Latin?
oppugnātiō, a noun, means “assault, attack; siege”.
What is the genitive of oppugnātiō?
The genitive singular is oppugnātiōnis. oppugnātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce oppugnātiō?
In classical Latin, [ɔp.pʊŋˈnaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [op.puɲˈɲat.t͡si.o].