LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

ōminor

ōminor (present infinitive ōminārī, perfect active ōminātus sum)
Classical[ˈoː.mɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈɔː.mi.nor]

Meaning

  1. deponentto forebode, presage, prognosticate, augur, predict, prophesy

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōminorōminābarōminābor———
2nd sg.ōmināris
ōmināre
ōminābāris
ōminābāre
ōmināberis
ōminābere
———
3rd sg.ōmināturōminābāturōminābitur———
1st pl.ōmināmurōminābāmurōminābimur———
2nd pl.ōmināminīōminābāminīōminābiminī———
3rd pl.ōminanturōminābanturōminābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōminerōminārer——
2nd sg.ōminēris
ōminēre
ōminārēris
ōminārēre
——
3rd sg.ōminēturōminārētur——
1st pl.ōminēmurōminārēmur——
2nd pl.ōminēminīōminārēminī——
3rd pl.ōminenturōminārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōmināre—
pres. 2nd pl.ōmināminī—
fut. 2nd sg.ōminātor—
fut. 3rd sg.ōminātor—
fut. 3rd pl.ōminantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōminārī—
perfect infinitiveōminātum esse—
future infinitiveōminātūrum esse—
present participleōmināns—
perfect participleōminātus
ōmināta, ōminātā, ōminātae, ōminātam, ōminātārum, ōminātās, ōmināte, ōminātī, ōminātīs, ōminātō, ōminātōrum, ōminātōs
—
future participleōminātūrus
ōminātūra, ōminātūrā, ōminātūrae, ōminātūram, ōminātūrārum, ōminātūrās, ōminātūre, ōminātūrī, ōminātūrīs, ōminātūrō, ōminātūrōrum, ōminātūrōs, ōminātūrum
ōminandus
ōminanda, ōminandā, ōminandae, ōminandam, ōminandārum, ōminandās, ōminande, ōminandīs, ōminandōrum, ōminandōs
gerundōminandī, ōminandō, ōminandumsupineōminātum, ōminātū

ōmĭnor, ātus, 1, v. dep. (ante-class.
I. act. collat. form ōmĭno, āre: ut tibi bene sit, qui ominas, Pompon. ap. Non. 474, 11) [omen], to forebode, prognosticate, to augur, presage, predict, prophesy (class.; syn.: divino, auguro, auspicor, vaticinor): malo (alienae) quam nostrae (rei publicae), ominari, Cic. Off. 2, 21, 74: melius, quaeso, ominare, id. Brut. 96, 329: felix faustumque imperium, Liv. 26, 18, 8: ac prope certā spe ominatos esse homines finem, etc., id. 44, 22, 17: vera de exitu Antonii, Vell. 2, 71, 2: optamus tibi ominamurque in proximum annum consulatum, Plin. Ep. 4, 15, 5; cf.: clamor militum et sibi adversa, et Galbae prospera ominantium, wishing, Suet. Ner. 48.—Of things: naves cum commeatu rediere, velut ominatae ad praedam alteram repetendam sese venisse, as if they had divined, had had a presentiment, Liv. 29, 35, 1; cf. Weissenb. ad id. 27, 31, 3: male ominatis Parcite verbis, words of evil omen, Hor. C. 3, 14, 11.

Origins

Related to ōmen.

Descendants
  • Englishominate
  • Spanishominar

In English words that came into English from ōminor

  • abominationabōminātiō
  • abominableabōminābilis
  • abominatorabōminātor
  • abominatioabōminātiō

Quick answers

What does ōminor mean in Latin?
ōminor, a verb, means “to forebode, presage, prognosticate, augur, predict, prophesy”.
What are the principal parts of ōminor?
ōminor, ōminārī, ōminātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce ōminor?
In classical Latin, [ˈoː.mɪ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔː.mi.nor].
Which English words come from ōminor?
English words that go back to Latin ōminor include abomination, abominable, abominator and abominatio.