verbfirst conjugation, deponent
ōminor
ōminor (present infinitive ōminārī, perfect active ōminātus sum)
Classical[ˈoː.mɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈɔː.mi.nor]
Meaning
- deponentto forebode, presage, prognosticate, augur, predict, prophesy
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ōminor | ōminābar | ōminābor | — | — | — |
| 2nd sg. | ōmināris ōmināre | ōminābāris ōminābāre | ōmināberis ōminābere | — | — | — |
| 3rd sg. | ōminātur | ōminābātur | ōminābitur | — | — | — |
| 1st pl. | ōmināmur | ōminābāmur | ōminābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | ōmināminī | ōminābāminī | ōminābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | ōminantur | ōminābantur | ōminābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ōminer | ōminārer | — | — |
| 2nd sg. | ōminēris ōminēre | ōminārēris ōminārēre | — | — |
| 3rd sg. | ōminētur | ōminārētur | — | — |
| 1st pl. | ōminēmur | ōminārēmur | — | — |
| 2nd pl. | ōminēminī | ōminārēminī | — | — |
| 3rd pl. | ōminentur | ōminārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ōmināre | — |
| pres. 2nd pl. | ōmināminī | — |
| fut. 2nd sg. | ōminātor | — |
| fut. 3rd sg. | ōminātor | — |
| fut. 3rd pl. | ōminantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ōminārī | — |
| perfect infinitive | ōminātum esse | — |
| future infinitive | ōminātūrum esse | — |
| present participle | ōmināns | — |
| perfect participle | ōminātus ōmināta, ōminātā, ōminātae, ōminātam, ōminātārum, ōminātās, ōmināte, ōminātī, ōminātīs, ōminātō, ōminātōrum, ōminātōs | — |
| future participle | ōminātūrus ōminātūra, ōminātūrā, ōminātūrae, ōminātūram, ōminātūrārum, ōminātūrās, ōminātūre, ōminātūrī, ōminātūrīs, ōminātūrō, ōminātūrōrum, ōminātūrōs, ōminātūrum | ōminandus ōminanda, ōminandā, ōminandae, ōminandam, ōminandārum, ōminandās, ōminande, ōminandīs, ōminandōrum, ōminandōs |
gerundōminandī, ōminandō, ōminandumsupineōminātum, ōminātū
ōmĭnor, ātus, 1, v. dep. (ante-class.
I. act. collat. form ōmĭno, āre: ut tibi bene sit, qui ominas, Pompon. ap. Non. 474, 11) [omen], to forebode, prognosticate, to augur, presage, predict, prophesy (class.;
syn.: divino, auguro, auspicor, vaticinor): malo (alienae) quam nostrae (rei publicae), ominari, Cic. Off. 2, 21, 74: melius, quaeso, ominare, id. Brut. 96, 329: felix faustumque imperium, Liv. 26, 18, 8: ac prope certā spe ominatos esse homines finem, etc., id. 44, 22, 17: vera de exitu Antonii, Vell. 2, 71, 2: optamus tibi ominamurque in proximum annum consulatum, Plin. Ep. 4, 15, 5; cf.: clamor militum et sibi adversa, et Galbae prospera ominantium, wishing, Suet. Ner. 48.—Of things: naves cum commeatu rediere, velut ominatae ad praedam alteram repetendam sese venisse, as if they had divined, had had a presentiment, Liv. 29, 35, 1; cf. Weissenb. ad id. 27, 31, 3: male ominatis Parcite verbis, words of evil omen, Hor. C. 3, 14, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ōminor ātus, ārī, dep.
omen, to forbode, prognosticate, augur, interpret, presage, predict, prophesy: suo capiti ominetur, may his evil wishes fall: melius: quae nec Iuppiter nec Mars passuri sint accidere, L.: velut ominatae (naves) ad praedam repetendam sese venisse, had a presentiment, L.: male ominata verba, of evil omen, H.
Origins
Related to ōmen.
Descendants
- Englishominate
- Spanishominar
In English words that came into English from ōminor
- abominationabōminātiō
- abominableabōminābilis
- abominatorabōminātor
- abominatioabōminātiō