verbfourth conjugation, no passive
ogganniō
ogganniō (present infinitive oggannīre, perfect active oggannīvī or ogganniī, supine oggannītum)
Classical[ɔɡˈɡan.ni.oː]Ecclesiastical[oɡˈɡan.ni.o]
Meaning
- to yelp, bark
- figurativelyto grumble, snarl; gabble
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ogganniō | ogganniēbam | ogganniam | oggannīvī ogganniī | oggannīveram oggannieram | oggannīverō oggannierō |
| 2nd sg. | oggannīs | ogganniēbās | ogganniēs | oggannīvistī ogganniistī | oggannīverās oggannierās | oggannīveris oggannieris |
| 3rd sg. | oggannit | ogganniēbat | ogganniet | oggannīvit ogganniit | oggannīverat oggannierat | oggannīverit oggannierit |
| 1st pl. | oggannīmus | ogganniēbāmus | ogganniēmus | oggannīvimus ogganniimus | oggannīverāmus oggannierāmus | oggannīverimus oggannierimus |
| 2nd pl. | oggannītis | ogganniēbātis | ogganniētis | oggannīvistis ogganniistis | oggannīverātis oggannierātis | oggannīveritis oggannieritis |
| 3rd pl. | ogganniunt | ogganniēbant | oggannient | oggannīvērunt oggannīvēre, ogganniērunt, ogganniēre | oggannīverant oggannierant | oggannīverint oggannierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ogganniam | oggannīrem | oggannīverim oggannierim | oggannīvissem ogganniissem |
| 2nd sg. | ogganniās | oggannīrēs | oggannīverīs oggannierīs | oggannīvissēs ogganniissēs |
| 3rd sg. | ogganniat | oggannīret | oggannīverit oggannierit | oggannīvisset ogganniisset |
| 1st pl. | ogganniāmus | oggannīrēmus | oggannīverīmus oggannierīmus | oggannīvissēmus ogganniissēmus |
| 2nd pl. | ogganniātis | oggannīrētis | oggannīverītis oggannierītis | oggannīvissētis ogganniissētis |
| 3rd pl. | ogganniant | oggannīrent | oggannīverint oggannierint | oggannīvissent ogganniissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | oggannī | — |
| pres. 2nd pl. | oggannīte | — |
| fut. 2nd sg. | oggannītō | — |
| fut. 3rd sg. | oggannītō | — |
| fut. 2nd pl. | oggannītōte | — |
| fut. 3rd pl. | ogganniuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | oggannīre | — |
| perfect infinitive | oggannīvisse ogganniisse | — |
| future infinitive | oggannītūrum esse | — |
| present participle | ogganniēns | — |
| future participle | oggannītūrus | — |
gerundogganniendī, ogganniendō, ogganniendumsupineoggannītum, oggannītū
oggannĭo (obg-), īvi or ĭi, ītum, 4, v. n. ob-gannio,
I. to yelp, snarl, or growl at (ante- and post-class.): ogganniunt, Enn. ap. Non. 147, 11:
quin centies eadem imperem atque ogganniam, Plaut. As. 2, 4, 16: habet haec se quod, dum vivat, usque ad aurem ogganiat, Ter. Phorm. 5, 9, 41: aliquid in aurem alicujus, App. M. 2, p. 115, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ogganniō see obgannio.
Origins
From ob- + ganniō.
In English words that came into English from ogganniō
- ogganitionogganniō