noun · femininefirst declension
oecūmenē
oecūmenē f (genitive oecūmenēs)
Classical[oe̯ˈkuː.mɛ.neː]Ecclesiastical[eˈkuː.me.ne]
Meaning
- The inhabited region of the known world.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | oecūmenē | oecūmenae |
| genitive | oecūmenēs | oecūmenārum |
| dative | oecūmenae | oecūmenīs |
| accusative | oecūmenēn | oecūmenās |
| ablative | oecūmenē | oecūmenīs |
| vocative | oecūmenē | oecūmenae |
Origins
Borrowed from Ancient Greek οἰκουμένη (oikouménē).