noun · masculinefourth declension
octōvirātus
octōvirātus m (genitive octōvirātūs)
Classical[ɔk.toː.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[ok.to.viˈraː.tus]
Meaning
- octovirate (rank or office of an octovir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | octōvirātus | octōvirātūs |
| genitive | octōvirātūs | octōvirātuum |
| dative | octōvirātuī | octōvirātibus |
| accusative | octōvirātum | octōvirātūs |
| ablative | octōvirātū | octōvirātibus |
| vocative | octōvirātus | octōvirātūs |
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin octōvirātus From octōvir + -ātus.