adjectivefirst/second-declension adjective
Occitānus1
Occitānus (feminine Occitāna, neuter Occitānum, adverb Occitānē)
Ecclesiastical[ot.t͡ʃiˈtaː.nus]
Meaning
- Medieval LatinadjectiveOccitan
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Occitānus | Occitāna | — |
| genitive | Occitānī | Occitānae | — |
| dative | Occitānō | Occitānae | — |
| accusative | Occitānum | Occitānam | — |
| ablative | Occitānō | Occitānā | — |
| vocative | Occitāne | Occitāna | — |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Occitānī | Occitānae | — |
| genitive | Occitānōrum | Occitānārum | — |
| dative | Occitānīs | Occitānīs | — |
| accusative | Occitānōs | Occitānās | — |
| ablative | Occitānīs | Occitānīs | — |
| vocative | Occitānī | Occitānae | — |
Origins
First used in the phrase lingua Occitāna, Latinization of Old French langue d'oc.
Descendants
- Frenchoccitan