noun · masculinethird declension
occillātor
occillātor m (genitive occillātōris)
Classical[ɔk.kɪlˈlaː.tɔr]Ecclesiastical[ot.t͡ʃilˈlaː.tor]
Meaning
- a harrower
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | occillātor | occillātōrēs |
| genitive | occillātōris | occillātōrum |
| dative | occillātōrī | occillātōribus |
| accusative | occillātōrem | occillātōrēs |
| ablative | occillātōre | occillātōribus |
| vocative | occillātor | occillātōrēs |
occillātor, ōris, m. occillo,
I. a harrower: occillator, βωλοκόπος, Gloss. Philox.
Origins
From occillō (“to smash, break”) + -tor.