LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

obultrōneus

obultrōneus (feminine obultrōnea, neuter obultrōneum)
Classical[ɔ.bʊɫˈtroː.ne.ʊs]Ecclesiastical[o.bulˈtrɔː.ne.us]

Meaning

  1. adjectivevoluntary, spontaneus

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeobultrōneusobultrōneaobultrōneum
genitiveobultrōneīobultrōneaeobultrōneī
dativeobultrōneōobultrōneaeobultrōneō
accusativeobultrōneumobultrōneamobultrōneum
ablativeobultrōneōobultrōneāobultrōneō
vocativeobultrōneeobultrōneaobultrōneum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeobultrōneīobultrōneaeobultrōnea
genitiveobultrōneōrumobultrōneārumobultrōneōrum
dativeobultrōneīsobultrōneīsobultrōneīs
accusativeobultrōneōsobultrōneāsobultrōnea
ablativeobultrōneīsobultrōneīsobultrōneīs
vocativeobultrōneīobultrōneaeobultrōnea

ŏb-ultrōnĕus, a, um, adj.,
I. voluntary, spontaneous: ultroneus, obultroneus, Not. Tir. p. 83: † obultroneus, αὐθαίρετος, Gloss. Philox.

Origins

From ob- + ultrōneus.

Quick answers

What does obultrōneus mean in Latin?
obultrōneus, a adjective, means “voluntary, spontaneus”.
How do you pronounce obultrōneus?
In classical Latin, [ɔ.bʊɫˈtroː.ne.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [o.bulˈtrɔː.ne.us].