LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

obtūsiangulus

obtūsiangulus (feminine obtūsiangula, neuter obtūsiangulum)
Classical[ɔp.tuː.siˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ob.tu.s̬iˈaŋ.ɡu.lus]

Meaning

  1. adjectiveobtuse-angled

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeobtūsiangulusobtūsiangulaobtūsiangulum
genitiveobtūsiangulīobtūsiangulaeobtūsiangulī
dativeobtūsiangulōobtūsiangulaeobtūsiangulō
accusativeobtūsiangulumobtūsiangulamobtūsiangulum
ablativeobtūsiangulōobtūsiangulāobtūsiangulō
vocativeobtūsianguleobtūsiangulaobtūsiangulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeobtūsiangulīobtūsiangulaeobtūsiangula
genitiveobtūsiangulōrumobtūsiangulārumobtūsiangulōrum
dativeobtūsiangulīsobtūsiangulīsobtūsiangulīs
accusativeobtūsiangulōsobtūsiangulāsobtūsiangula
ablativeobtūsiangulīsobtūsiangulīsobtūsiangulīs
vocativeobtūsiangulīobtūsiangulaeobtūsiangula

obtūsĭangŭlus, a, um obtusus-angulus,
I. having an obtuse angle: triangulum, Gromat. Vet. p. 378, 17.

In English words that came into English from obtūsiangulus

  • obtusangularobtūsiangulus

Quick answers

What does obtūsiangulus mean in Latin?
obtūsiangulus, a adjective, means “obtuse-angled”.
How do you pronounce obtūsiangulus?
In classical Latin, [ɔp.tuː.siˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.tu.s̬iˈaŋ.ɡu.lus].