LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

obticēscō

obticēscō (present infinitive obticēscere, perfect active obticuī)
Classical[ɔp.tɪˈkeːs.koː]Ecclesiastical[ob.tiˈt͡ʃɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto be struck silent
  2. intransitiveto be silent

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obticēscōobticēscēbamobticēscamobticuīobticueramobticuerō
2nd sg.obticēscisobticēscēbāsobticēscēsobticuistīobticuerāsobticueris
3rd sg.obticēscitobticēscēbatobticēscetobticuitobticueratobticuerit
1st pl.obticēscimusobticēscēbāmusobticēscēmusobticuimusobticuerāmusobticuerimus
2nd pl.obticēscitisobticēscēbātisobticēscētisobticuistisobticuerātisobticueritis
3rd pl.obticēscuntobticēscēbantobticēscentobticuērunt
obticuēre
obticuerantobticuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obticēscamobticēsceremobticuerimobticuissem
2nd sg.obticēscāsobticēscerēsobticuerīsobticuissēs
3rd sg.obticēscatobticēsceretobticueritobticuisset
1st pl.obticēscāmusobticēscerēmusobticuerīmusobticuissēmus
2nd pl.obticēscātisobticēscerētisobticuerītisobticuissētis
3rd pl.obticēscantobticēscerentobticuerintobticuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obticēscorobticēscēbarobticēscar
2nd sg.obticēsceris
obticēscere
obticēscēbāris
obticēscēbāre
obticēscēris
obticēscēre
3rd sg.obticēsciturobticēscēbāturobticēscētur
1st pl.obticēscimurobticēscēbāmurobticēscēmur
2nd pl.obticēsciminīobticēscēbāminīobticēscēminī
3rd pl.obticēscunturobticēscēbanturobticēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obticēscarobticēscerer
2nd sg.obticēscāris
obticēscāre
obticēscerēris
obticēscerēre
3rd sg.obticēscāturobticēscerētur
1st pl.obticēscāmurobticēscerēmur
2nd pl.obticēscāminīobticēscerēminī
3rd pl.obticēscanturobticēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obticēsceobticēscere
pres. 2nd pl.obticēsciteobticēsciminī
fut. 2nd sg.obticēscitōobticēscitor
fut. 3rd sg.obticēscitōobticēscitor
fut. 2nd pl.obticēscitōte—
fut. 3rd pl.obticēscuntōobticēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobticēscereobticēscī
perfect infinitiveobticuisse—
present participleobticēscēns—
future participle—obticēscendus
obticēscundus
gerundobticēscendī, obticēscendō, obticēscendum

obtĭcesco (opt-), tĭcŭi, 3,
I. v. inch. n. [obticeo], to become or be struck silent; in perf., to be silent (syn. obmutesco): obticuit obticescit, Not. Tir. p. 90: quid, amabo, opticuisti? Plaut. Bacch. 1, 1, 28: quid nunc obticuisti? Ter. Phorm. 5, 9, 2 (dub.; Umpfenb. and Fleck. obstipuisti): repente obticuit, Just. 32, 2, 3: nec prius obticuit quam, etc., Ov. M. 14, 523: chorus, Hor. A. P. 284; Mart. 10, 17, 4.—With acc.: cetera obticuit, Lact. Ira Dei, 4, 13.

Origins

Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin obticēscō From obticeō (“to be silent”) + -scō.

Quick answers

What does obticēscō mean in Latin?
obticēscō, a verb, means “to be struck silent; to be silent”.
What are the principal parts of obticēscō?
obticēscō, obticēscere, obticuī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce obticēscō?
In classical Latin, [ɔp.tɪˈkeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.tiˈt͡ʃɛs.ko].