verbthird conjugation, no passive, no supine stem
obstupēscō
obstupēscō (present infinitive obstupēscere, perfect active obstupuī)
Classical[ɔp.stʊˈpeːs.koː]Ecclesiastical[ob.stuˈpɛs.ko]
Meaning
- to become numb or stupefied
- to be astonished, astounded or amazed
Latīnē defined in Latin in our graded readers
be astoundedobstupēscō -ere — in De Bello Gallico III
magnā admīrātiōne capiorobstupēscō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 9, 15
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstupēscō | obstupēscēbam | obstupēscam | obstupuī | obstupueram | obstupuerō |
| 2nd sg. | obstupēscis | obstupēscēbās | obstupēscēs | obstupuistī | obstupuerās | obstupueris |
| 3rd sg. | obstupēscit | obstupēscēbat | obstupēscet | obstupuit | obstupuerat | obstupuerit |
| 1st pl. | obstupēscimus | obstupēscēbāmus | obstupēscēmus | obstupuimus | obstupuerāmus | obstupuerimus |
| 2nd pl. | obstupēscitis | obstupēscēbātis | obstupēscētis | obstupuistis | obstupuerātis | obstupueritis |
| 3rd pl. | obstupēscunt | obstupēscēbant | obstupēscent | obstupuērunt obstupuēre | obstupuerant | obstupuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstupēscam | obstupēscerem | obstupuerim | obstupuissem |
| 2nd sg. | obstupēscās | obstupēscerēs | obstupuerīs | obstupuissēs |
| 3rd sg. | obstupēscat | obstupēsceret | obstupuerit | obstupuisset |
| 1st pl. | obstupēscāmus | obstupēscerēmus | obstupuerīmus | obstupuissēmus |
| 2nd pl. | obstupēscātis | obstupēscerētis | obstupuerītis | obstupuissētis |
| 3rd pl. | obstupēscant | obstupēscerent | obstupuerint | obstupuissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obstupēsce | — |
| pres. 2nd pl. | obstupēscite | — |
| fut. 2nd sg. | obstupēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | obstupēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | obstupēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | obstupēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obstupēscere | — |
| perfect infinitive | obstupuisse obstupescisse | — |
| present participle | obstupēscēns | — |
gerundobstupēscendī, obstupēscendō, obstupēscendum
ob-stŭpesco, v. obstipesco.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ob-stupēscō
(obstip-), puī, —, ere, inch, to become senseless, be stupefied, be astounded, be struck dumb: Obstipuere animi, V.: animus timore Obstipuit, my heart is frozen, T.: eius aspectu cum obstupuisset bubulcus: formā, O.: terrore obstipuerant animi ab omni conatu, were made incapable of, L.: ad magnitudinem eius fortunae, L.
Origins
From ob- + stupēscō (“to become amazed”).