verbthird conjugation
obstrepō
obstrepō (present infinitive obstrepere, perfect active obstrepuī, supine obstrepitum)
Classical[ˈɔp.strɛ.poː]Ecclesiastical[ˈɔb.stre.po]
Meaning
- intransitiveto roar or resound at; resound, sound
- intransitivewith dativeto clamor or cry out against; blame
- intransitiveto be troublesome to; annoy; impede, hinder
- transitiveto clamor against; oppose; disturb
- transitiveto fill with noise, cause to resound
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstrepō | obstrepēbam | obstrepam | obstrepuī | obstrepueram | obstrepuerō |
| 2nd sg. | obstrepis | obstrepēbās | obstrepēs | obstrepuistī | obstrepuerās | obstrepueris |
| 3rd sg. | obstrepit | obstrepēbat | obstrepet | obstrepuit | obstrepuerat | obstrepuerit |
| 1st pl. | obstrepimus | obstrepēbāmus | obstrepēmus | obstrepuimus | obstrepuerāmus | obstrepuerimus |
| 2nd pl. | obstrepitis | obstrepēbātis | obstrepētis | obstrepuistis | obstrepuerātis | obstrepueritis |
| 3rd pl. | obstrepunt | obstrepēbant | obstrepent | obstrepuērunt obstrepuēre | obstrepuerant | obstrepuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstrepam | obstreperem | obstrepuerim | obstrepuissem |
| 2nd sg. | obstrepās | obstreperēs | obstrepuerīs | obstrepuissēs |
| 3rd sg. | obstrepat | obstreperet | obstrepuerit | obstrepuisset |
| 1st pl. | obstrepāmus | obstreperēmus | obstrepuerīmus | obstrepuissēmus |
| 2nd pl. | obstrepātis | obstreperētis | obstrepuerītis | obstrepuissētis |
| 3rd pl. | obstrepant | obstreperent | obstrepuerint | obstrepuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstrepor | obstrepēbar | obstrepar |
| 2nd sg. | obstreperis obstrepere | obstrepēbāris obstrepēbāre | obstrepēris obstrepēre |
| 3rd sg. | obstrepitur | obstrepēbātur | obstrepētur |
| 1st pl. | obstrepimur | obstrepēbāmur | obstrepēmur |
| 2nd pl. | obstrepiminī | obstrepēbāminī | obstrepēminī |
| 3rd pl. | obstrepuntur | obstrepēbantur | obstrepentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obstrepar | obstreperer |
| 2nd sg. | obstrepāris obstrepāre | obstreperēris obstreperēre |
| 3rd sg. | obstrepātur | obstreperētur |
| 1st pl. | obstrepāmur | obstreperēmur |
| 2nd pl. | obstrepāminī | obstreperēminī |
| 3rd pl. | obstrepantur | obstreperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obstrepe | obstrepere |
| pres. 2nd pl. | obstrepite | obstrepiminī |
| fut. 2nd sg. | obstrepitō | obstrepitor |
| fut. 3rd sg. | obstrepitō | obstrepitor |
| fut. 2nd pl. | obstrepitōte | — |
| fut. 3rd pl. | obstrepuntō | obstrepuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obstrepere | obstrepī |
| perfect infinitive | obstrepuisse | obstrepitum esse |
| future infinitive | obstrepitūrum esse | obstrepitum īrī |
| present participle | obstrepēns | — |
| perfect participle | — | obstrepitus obstrepita, obstrepitā, obstrepitae, obstrepitam, obstrepitārum, obstrepitās, obstrepitī, obstrepitōrum, obstrepitōs |
| future participle | obstrepitūrus obstrepitūra, obstrepitūrā, obstrepitūrae, obstrepitūram, obstrepitūrārum, obstrepitūrās, obstrepitūre, obstrepitūrī, obstrepitūrīs, obstrepitūrō, obstrepitūrōrum, obstrepitūrōs, obstrepitūrum | obstrependus obstrepundus, obstrependa, obstrependā, obstrependae, obstrependam, obstrependārum, obstrependās, obstrepende, obstrependīs, obstrependōrum, obstrependōs |
gerundobstrependī, obstrependō, obstrependumsupineobstrepitum, obstrepitū
ob-strĕpo, ŭi, ĭtum, 3, v. n. and a.
I.
A. Neutr.
1. Prop., to make a noise against or at; to roar or resound at; to resound, sound.—With dat.:
marisque Baiis obstrepentis urges Submovere litora, Hor. C. 2, 18, 20: remotis Obstrepit Oceanus Britannis, id. ib. 4, 14, 48: multaque nativis obstrepit arbor aquis, Prop. 4 (5), 4, 4. si, intrante te, clamor, et plausus, et pantomimica ornamenta obstrepuerint, si, etc., Sen. Ep. 29, 12: fontesque lymphis obstrepunt manantibus, Hor. Epod. 2, 27: tympana ... raucis Obstrepuere sonis, Ov. M. 4, 392: garrula per ramos avis obstrepit, sings aloud, Sen. Oedip. 454: jam genus totum obstrepit, makes loud lament, Sen. Herc. Oet. 758.—Impers., there is a noise, a noise arises: non statim, si quid obstrepet, abiciendi codices erunt, etc., if there shall be a noise, Quint. 30, 3, 28.—2. Trop.
a. To bawl or shout against; to clamor or cry out against.
(a). Absol.:
adversarius obstrepit, Quint. 12, 6, 5.—(b). With dat.:
certatim alter alteri obstrepere, Liv. 1, 40 fin.: ut quodammodo ipsi sibi in dicendo obstrepere videantur, Cic. de Or. 3, 13, 50.—(g). Impers. pass.:
decemviro obstrepitur, Liv. 3, 49, 4.—b. To annoy, molest, be troublesome to.—With dat.:
quae res fecit, ut tibi litteris obstrepere non auderem, Cic. Fam. 5, 4, 1.—c. To impede or hinder; to prove an obstacle, hinderance, or injury to.
(a). With dat.:
detrectare Pompeium, actisque ejus obstrepere, Flor. 4, 2, 9: remove parentem, ne tuae laudi obstrepat, Sen. Herc. Fur. 1030.—(b). Absol.:
nihil sensere (Poeni), obstrepente pluviā, Liv. 21, 56, 9: ut accipiatur circumjecto candore lux, et, temperato repercussu, non obstrepat, Plin. 11, 37, 55, § 148: scelerati, conscientiā obstrepente, condormire non possunt, Curt. 6, 10, 14: sed clausae sunt aures, obstrepente irā, id. 8, 1, 48.—d. To cry out against, blame.—With dat.:
huic definitioni ita obstrepunt, Gell. 6, 2, 4.—B. Act., to clamor against; to oppose, disturb:
tamen ejus modi, etiam cum leguntur, obstrepi clamore militum videntur, et tubarum sono, Cic. Marcell. 3, 9: quae in Cn. Pompeium congesta sunt: hinc assensione favoris, illinc fremitu invidiae, litterarum monumentis obstrepuntur, are perverted, distorted, Val. Max. 8, 15, 8.—2. To fill with noise, cause to resound:
secretus ab omni voce locus, si non opstreperetur aquis, Ov. F. 6, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ob-strepō uī, —, ere,
to make a noise against, roar at, resound, reëcho: quā violens obstrepit Aufidus, H.: Marisque Bais obstrepentis litora, H.: Fontesque lymphis obstrepunt manantibus (sc. iacenti), H.: si non obstreperetur aquis, O.— To bawl against, clamor at, outbawl: male dicta alia cum adderet, obstrepere omnes, S.: eius modi res obstrepi clamore militum videntur, to be drowned: ut ipsi sibi in dicendo obstrepere videantur: decemviro obstrepitur, L.—To annoy, molest, be troublesome: tibi litteris.—To impede, hinder, be an obstacle: nihil sensere (Poeni), obstrepente pluviā, L.: conscientiā obstrepente, Cu.
Origins
Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Latin strepō Latin obstrepō From ob- + strepō.
In English words that came into English from obstrepō
- obstreperousobstreperus