obstinō
Meaning
- transitiveto resolve, determine, be firmly resolved, persist
Latīnē defined in Latin in our graded readers
prōpositī tenāxChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Destinare · Obstinare · Decernere · Statuere · Constituere
1. Destinare and obstinare denote forming a resolution as a psychological, whereas decernere and statuere as a political, act. 2. Destinare means to form a decided resolution, by which a thing is set at rest; obstinare, to form an unalterable resolution, whereby a man perseveres with obstinacy and doggedness. 3. Decernere denotes the final result of a formal consultation, or, at least, of a deliberation approaching the nature and seriousness of a collegial discussion; statuere, to settle the termination of an uncertain state, and constituere is the word employed, if the subject or object of the transaction is a multitude. Cic. Fr. Tull. Hoc judicium sic expectatur, ut non unæ rei statui, sed omnibus constitui putetur. (iv. 178.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstinō | obstinābam | obstinābō | obstināvī | obstināveram | obstināverō |
| 2nd sg. | obstinās | obstinābās | obstinābis | obstināvistī | obstināverās | obstināveris |
| 3rd sg. | obstinat | obstinābat | obstinābit | obstināvit | obstināverat | obstināverit |
| 1st pl. | obstināmus | obstinābāmus | obstinābimus | obstināvimus | obstināverāmus | obstināverimus |
| 2nd pl. | obstinātis | obstinābātis | obstinābitis | obstināvistis | obstināverātis | obstināveritis |
| 3rd pl. | obstinant | obstinābant | obstinābunt | obstināvērunt obstināvēre | obstināverant | obstināverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstinem | obstinārem | obstināverim | obstināvissem |
| 2nd sg. | obstinēs | obstinārēs | obstināverīs | obstināvissēs |
| 3rd sg. | obstinet | obstināret | obstināverit | obstināvisset |
| 1st pl. | obstinēmus | obstinārēmus | obstināverīmus | obstināvissēmus |
| 2nd pl. | obstinētis | obstinārētis | obstināverītis | obstināvissētis |
| 3rd pl. | obstinent | obstinārent | obstināverint | obstināvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | obstinor | obstinābar | obstinābor |
| 2nd sg. | obstināris obstināre | obstinābāris obstinābāre | obstināberis obstinābere |
| 3rd sg. | obstinātur | obstinābātur | obstinābitur |
| 1st pl. | obstināmur | obstinābāmur | obstinābimur |
| 2nd pl. | obstināminī | obstinābāminī | obstinābiminī |
| 3rd pl. | obstinantur | obstinābantur | obstinābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | obstiner | obstinārer |
| 2nd sg. | obstinēris obstinēre | obstinārēris obstinārēre |
| 3rd sg. | obstinētur | obstinārētur |
| 1st pl. | obstinēmur | obstinārēmur |
| 2nd pl. | obstinēminī | obstinārēminī |
| 3rd pl. | obstinentur | obstinārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obstinā | obstināre |
| pres. 2nd pl. | obstināte | obstināminī |
| fut. 2nd sg. | obstinātō | obstinātor |
| fut. 3rd sg. | obstinātō | obstinātor |
| fut. 2nd pl. | obstinātōte | — |
| fut. 3rd pl. | obstinantō | obstinantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obstināre | obstinārī |
| perfect infinitive | obstināvisse | obstinātum esse |
| future infinitive | obstinātūrum esse | obstinātum īrī |
| present participle | obstināns | — |
| perfect participle | — | obstinātus obstināta, obstinātā, obstinātae, obstinātam, obstinātārum, obstinātās, obstinātī, obstinātōrum, obstinātōs |
| future participle | obstinātūrus | obstinandus |
id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia, Plaut. Aul. 2, 2, 89.—Pass.: obstinari exorsus, Pac. ap. Paul. ex Fest. p. 193 Müll. (Trag. Rel. p. 425 Rib.).—obstinaverant animis aut vincere, aut mori, Liv. 23, 29, 7.—ipso Vespasiano inter initia imperii ad obtinendas iniquitates haud perinde obstinante, Tac. H. 2, 84.— Hence, obstĭnātus, a, um, P. a., firmly set, fixed, resolved, in a good or bad sense; determined, resolute, steadfast, inflexible, stubborn, obstinate (class.; syn.: pervicax, pertinax): vos qui astatis obstinati, Naev. ap. Paul. ex Fest. p. 193 Müll. (Trag. Rel. p. 11 Rib.): obstinato animo aliquid facere, Att. ap. Paul. ex Fest. l. l. (Trag. Rel. p. 123 Rib.); so, Vulg. Ruth, 1, 18: ad decertandum obstinati animi, Liv. 6, 3, 9: ad silendum, Curt. 8, 1, 30: ad mortem, Liv. 5, 41, 1: adversus lacrimas, id. 2, 40, 3; 3, 47, 4: ad resistendum, Suet. Caes. 15 fin.: contra veritatem, Quint. 12, 1, 10: pudicitia, Liv. 1, 58: fides, Tac. H. 5, 5: aures, Hor. C. 3, 11, 7.—With inf.: jam obstinatis mori spes affulsit, Liv. 42, 65; 7, 21, 1; 9, 25, 6: obstinatum est tibi, non suscipere imperium, nisi, etc., you are firmly resolved, Plin. Pan. 5, 6.—Rarely with in: obstinatae in perniciem Romae urbes, Amm. 17, 11, 3: in extrema, Tac. H. 3, 56: militum animos obstinatos pro Vitellio subruere, id. H. 2, 101.—Comp.: voluntas obstinatior, Cic. Att. 1, 11, 1: adversus lacrimas muliebres, firmer, more steadfast, Liv. 2, 40.—Sup.: virtus obstinatissima, the most resolute, Sen. Ep. 71, 10: rex obstinatissimus, Amm. 17, 14.—Hence, adv.: obstĭ-nātē, firmly, inflexibly, in a good and bad sense; resolutely, pertinaciously, stubbornly, obstinately (class.): ita me obstinate aggressus, ut, etc., Plaut. As. 1, 1, 10: operam dat, Ter. And. 1, 5, 8: negari, Caes. B. G. 5, 6: magis ac magis induruisse, Plin. Ep. 1, 12, 10.—Comp.: obstinatius omnia agere, Suet. Caes. 29.—Sup.: obstinatissime recusare, Suet. Tib. 67.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From ob- + *stanō, the latter an unattested verb from Proto-Italic *stanō, from Proto-Indo-European *stnéh₂ti ~ stn̥h₂énti. Related to stō. Compare dēstinō and praestinō from the same stem.
In English words that came into English from obstinō
- obstinateobstinātus