LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

obstinō

obstinō (present infinitive obstināre, perfect active obstināvī, supine obstinātum)
Classical[ˈɔp.stɪ.noː]Ecclesiastical[ˈɔb.sti.no]

Meaning

  1. transitiveto resolve, determine, be firmly resolved, persist

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Destinare · Obstinare · Decernere · Statuere · Constituere

1. Destinare and obstinare denote forming a resolution as a psychological, whereas decernere and statuere as a political, act. 2. Destinare means to form a decided resolution, by which a thing is set at rest; obstinare, to form an unalterable resolution, whereby a man perseveres with obstinacy and doggedness. 3. Decernere denotes the final result of a formal consultation, or, at least, of a deliberation approaching the nature and seriousness of a collegial discussion; statuere, to settle the termination of an uncertain state, and constituere is the word employed, if the subject or object of the transaction is a multitude. Cic. Fr. Tull. Hoc judicium sic expectatur, ut non unæ rei statui, sed omnibus constitui putetur. (iv. 178.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obstinōobstinābamobstinābōobstināvīobstināveramobstināverō
2nd sg.obstināsobstinābāsobstinābisobstināvistīobstināverāsobstināveris
3rd sg.obstinatobstinābatobstinābitobstināvitobstināveratobstināverit
1st pl.obstināmusobstinābāmusobstinābimusobstināvimusobstināverāmusobstināverimus
2nd pl.obstinātisobstinābātisobstinābitisobstināvistisobstināverātisobstināveritis
3rd pl.obstinantobstinābantobstinābuntobstināvērunt
obstināvēre
obstināverantobstināverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obstinemobstināremobstināverimobstināvissem
2nd sg.obstinēsobstinārēsobstināverīsobstināvissēs
3rd sg.obstinetobstināretobstināveritobstināvisset
1st pl.obstinēmusobstinārēmusobstināverīmusobstināvissēmus
2nd pl.obstinētisobstinārētisobstināverītisobstināvissētis
3rd pl.obstinentobstinārentobstināverintobstināvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obstinorobstinābarobstinābor
2nd sg.obstināris
obstināre
obstinābāris
obstinābāre
obstināberis
obstinābere
3rd sg.obstināturobstinābāturobstinābitur
1st pl.obstināmurobstinābāmurobstinābimur
2nd pl.obstināminīobstinābāminīobstinābiminī
3rd pl.obstinanturobstinābanturobstinābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obstinerobstinārer
2nd sg.obstinēris
obstinēre
obstinārēris
obstinārēre
3rd sg.obstinēturobstinārētur
1st pl.obstinēmurobstinārēmur
2nd pl.obstinēminīobstinārēminī
3rd pl.obstinenturobstinārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obstināobstināre
pres. 2nd pl.obstināteobstināminī
fut. 2nd sg.obstinātōobstinātor
fut. 3rd sg.obstinātōobstinātor
fut. 2nd pl.obstinātōte—
fut. 3rd pl.obstinantōobstinantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobstināreobstinārī
perfect infinitiveobstināvisseobstinātum esse
future infinitiveobstinātūrum esseobstinātum īrī
present participleobstināns—
perfect participle—obstinātus
obstināta, obstinātā, obstinātae, obstinātam, obstinātārum, obstinātās, obstinātī, obstinātōrum, obstinātōs
future participleobstinātūrusobstinandus
gerundobstinandī, obstinandō, obstinandumsupineobstinātum, obstinātū

obstĭno, āvi, ātum, 1, v. a. a lengthened form of obsto,
I. to set about a thing with firmness or resolution, to set one's mind firmly on, to persist in, be resolved on a thing (as a verb. fin. very rare; only the Part. as a P. a. is freq.).
(a). With acc.: id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia, Plaut. Aul. 2, 2, 89.—Pass.: obstinari exorsus, Pac. ap. Paul. ex Fest. p. 193 Müll. (Trag. Rel. p. 425 Rib.).—
(b). With inf.: obstinaverant animis aut vincere, aut mori, Liv. 23, 29, 7.—
(g). Absol.: ipso Vespasiano inter initia imperii ad obtinendas iniquitates haud perinde obstinante, Tac. H. 2, 84.— Hence, obstĭnātus, a, um, P. a., firmly set, fixed, resolved, in a good or bad sense; determined, resolute, steadfast, inflexible, stubborn, obstinate (class.; syn.: pervicax, pertinax): vos qui astatis obstinati, Naev. ap. Paul. ex Fest. p. 193 Müll. (Trag. Rel. p. 11 Rib.): obstinato animo aliquid facere, Att. ap. Paul. ex Fest. l. l. (Trag. Rel. p. 123 Rib.); so, Vulg. Ruth, 1, 18: ad decertandum obstinati animi, Liv. 6, 3, 9: ad silendum, Curt. 8, 1, 30: ad mortem, Liv. 5, 41, 1: adversus lacrimas, id. 2, 40, 3; 3, 47, 4: ad resistendum, Suet. Caes. 15 fin.: contra veritatem, Quint. 12, 1, 10: pudicitia, Liv. 1, 58: fides, Tac. H. 5, 5: aures, Hor. C. 3, 11, 7.—With inf.: jam obstinatis mori spes affulsit, Liv. 42, 65; 7, 21, 1; 9, 25, 6: obstinatum est tibi, non suscipere imperium, nisi, etc., you are firmly resolved, Plin. Pan. 5, 6.—Rarely with in: obstinatae in perniciem Romae urbes, Amm. 17, 11, 3: in extrema, Tac. H. 3, 56: militum animos obstinatos pro Vitellio subruere, id. H. 2, 101.—Comp.: voluntas obstinatior, Cic. Att. 1, 11, 1: adversus lacrimas muliebres, firmer, more steadfast, Liv. 2, 40.—Sup.: virtus obstinatissima, the most resolute, Sen. Ep. 71, 10: rex obstinatissimus, Amm. 17, 14.—Hence, adv.: obstĭ-nātē, firmly, inflexibly, in a good and bad sense; resolutely, pertinaciously, stubbornly, obstinately (class.): ita me obstinate aggressus, ut, etc., Plaut. As. 1, 1, 10: operam dat, Ter. And. 1, 5, 8: negari, Caes. B. G. 5, 6: magis ac magis induruisse, Plin. Ep. 1, 12, 10.—Comp.: obstinatius omnia agere, Suet. Caes. 29.—Sup.: obstinatissime recusare, Suet. Tib. 67.

Origins

From ob- + *stanō, the latter an unattested verb from Proto-Italic *stanō, from Proto-Indo-European *stnéh₂ti ~ stn̥h₂énti. Related to stō. Compare dēstinō and praestinō from the same stem.

In English words that came into English from obstinō

  • obstinateobstinātus

Quick answers

What does obstinō mean in Latin?
obstinō, a verb, means “to resolve, determine, be firmly resolved, persist”.
What are the principal parts of obstinō?
obstinō, obstināre, obstināvī, obstinātum (first conjugation).
How do you pronounce obstinō?
In classical Latin, [ˈɔp.stɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔb.sti.no].