LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

obstinātiō

obstinātiō f (genitive obstinātiōnis)

Meaning

  1. firmness, resolution, steadfastness, determination
  2. inflexibility, stubbornness, obstinacy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

animus quī nōn flectitur
obstinātiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 21

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Pervicacia · Perseverantia · Pertinacia · Contumacia · Destinatio · Obstinatio

1. Pervicacia and perseverantia denote adherence to what is once resolved upon as a virtue; pervicacia (from vincere? vigere?) has its foundation in natural energy of disposition; perseverantia, in earnestness of character, formed by cultivation; whereas pertinacia and contumacia as a fault; pertinacia has its foundation in a stiff-necked adherence to what is once resolved upon, like obstinacy and stubbornness, in opp. to condescension; contumacia (from temere, contemnere) in a haughty maintenance of one’s free-will, even against proper and legitimate superiority,3 like insolence and refractoriness, in opp. to complaisance, obsequium. Tac. Ann. iv. 20. Hist. iv. 74. Accius apud Non. Tu pertinacem esse, Antiloche, hanc prædicas, ego pervicaciam esse aio et a me uti volo, etc. Cic. inv. ii. 54. Unicuique virtuti finitimum vitium reperietur, ut pertinacia, quæ finitima perseverantiæ est: comp. with Balb. 27. Marc. 10. 2. Pervicacia, etc. denote persisting in a resolution once made; destinatio and obstinatio are more immediately connected with the making of the resolution; destinatio, the making of an unalterable resolution, decidedness; obstinatio, adhering to it in spite of insurmountable obstacles and reasonable remonstrances, obstinacy. (iv. 176.)

3 [But, adhibere liberam contumaciam. Cic. Tus. 1, 29.]

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobstinātiōobstinātiōnēs
genitiveobstinātiōnisobstinātiōnum
dativeobstinātiōnīobstinātiōnibus
accusativeobstinātiōnemobstinātiōnēs
ablativeobstinātiōneobstinātiōnibus
vocativeobstinātiōobstinātiōnēs

obstĭnātĭo, ōnis, f. obstino,
I. firmness, in a good and bad sense; resolution, steadfastness, determination, inflexibility, stubbornness, obstinacy (class.; syn.: pertinacia, contumacia): quae ego omnia obstinatione sententiae repudiavi, out of adherence to my principles, Cic. Prov. Cons. 17, 41: animi, Sen. Ep. 94, 7: fidei, Tac. H. 3, 39: taciturna, obstinate silence, Nep. Att. 22, 2: inflexibilis, Plin. Ep. 10, 97, 3.—In plur., Tert. ad Nat. 1, 17.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obstinātiō From obstinō + -tiō.

Descendants
  • Catalanobstinació
  • Frenchobstination
  • Italianostinazione
  • Occitanobstinacion
  • Portugueseobstinação
  • Romanianobstinație
  • Spanishobstinación
  • Galicianobstinación

Quick answers

What does obstinātiō mean in Latin?
obstinātiō, a noun, means “firmness, resolution, steadfastness, determination; inflexibility, stubbornness, obstinacy”.
What is the genitive of obstinātiō?
The genitive singular is obstinātiōnis. obstinātiō is feminine, third declension.