noun · femininefirst declension
oboedientia
oboedientia f (genitive oboedientiae)
Classical[ɔ.boe̯.diˈɛn.ti.a]Ecclesiastical[o.be.diˈɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineobedience
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pārendī studiumoboedientia -ae (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | oboedientia | oboedientiae |
| genitive | oboedientiae | oboedientiārum |
| dative | oboedientiae | oboedientiīs |
| accusative | oboedientiam | oboedientiās |
| ablative | oboedientiā | oboedientiīs |
| vocative | oboedientia | oboedientiae |
ŏboedĭentĭa (obed-), ae, f. oboediens,
I. obedience (class.).
A. Of persons.
1. With gen.:
servitus est oboedientia fracti animi, Cic. Par. 5, 1, 35.—B. Of bees:
mira plebi circa regem oboedientia, Plin. 11, 17, 17, § 52.—C. Of elephants:
intellectus illis sermonis patrii et imperiorum oboedientia, Plin. 8, 1, 1, § 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
oboedientia ae, f
oboediens, obedience: abiciunt oboedientiam: fracti animi.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin oboedientia From oboediens + -ia.
Descendants
- Catalanobediència
- Englishobedience
- Frenchobédience
- Italianobbedienza
- Italianubbidienza
- Portugueseobediênciafrom Old Galician-Portuguese obedeença
- Romanianobediență
- Spanishobediencia
- Galicianobediencia
- Galicianobenza
In English words that came into English from oboedientia
- obedienceoboedientia
- obedientiaryobedientiarius