verbfirst conjugation
oblitterō
oblitterō (present infinitive oblitterāre, perfect active oblitterāvī, supine oblitterātum)
Classical[ɔbˈlɪt.tɛ.roː]Ecclesiastical[obˈlit.te.ro]
Meaning
- to erase, efface, obliterate, blot out
- to consign to oblivion, cause to be forgotten
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oblitterō | oblitterābam | oblitterābō | oblitterāvī | oblitterāveram | oblitterāverō oblitterārō |
| 2nd sg. | oblitterās | oblitterābās | oblitterābis | oblitterāvistī oblitterāstī | oblitterāverās oblitterārās | oblitterāveris |
| 3rd sg. | oblitterat | oblitterābat | oblitterābit | oblitterāvit | oblitterāverat oblitterārat | oblitterāverit oblitterārit |
| 1st pl. | oblitterāmus | oblitterābāmus | oblitterābimus | oblitterāvimus | oblitterāverāmus | oblitterāverimus oblitterārimus |
| 2nd pl. | oblitterātis | oblitterābātis | oblitterābitis | oblitterāvistis oblitterāstis | oblitterāverātis oblitterārātis | oblitterāveritis oblitterāritis |
| 3rd pl. | oblitterant | oblitterābant | oblitterābunt | oblitterāvērunt oblitterāvēre, oblitterārunt | oblitterāverant oblitterārant | oblitterāverint oblitterārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oblitterem | oblitterārem | oblitterāverim oblitterārim | oblitterāvissem oblitterāssem |
| 2nd sg. | oblitterēs | oblitterārēs | oblitterāverīs | oblitterāvissēs oblitterāssēs |
| 3rd sg. | oblitteret | oblitterāret | oblitterāverit oblitterārit | oblitterāvisset oblitterāsset |
| 1st pl. | oblitterēmus | oblitterārēmus | oblitterāverīmus oblitterārīmus | oblitterāvissēmus oblitterāssēmus |
| 2nd pl. | oblitterētis | oblitterārētis | oblitterāverītis oblitterārītis | oblitterāvissētis oblitterāssētis |
| 3rd pl. | oblitterent | oblitterārent | oblitterāverint oblitterārint | oblitterāvissent oblitterāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | oblitteror | oblitterābar | oblitterābor |
| 2nd sg. | oblitterāris oblitterāre | oblitterābāris oblitterābāre | oblitterāberis oblitterābere |
| 3rd sg. | oblitterātur | oblitterābātur | oblitterābitur |
| 1st pl. | oblitterāmur | oblitterābāmur | oblitterābimur |
| 2nd pl. | oblitterāminī | oblitterābāminī | oblitterābiminī |
| 3rd pl. | oblitterantur | oblitterābantur | oblitterābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | oblitterer | oblitterārer |
| 2nd sg. | oblitterēris oblitterēre | oblitterārēris oblitterārēre |
| 3rd sg. | oblitterētur | oblitterārētur |
| 1st pl. | oblitterēmur | oblitterārēmur |
| 2nd pl. | oblitterēminī | oblitterārēminī |
| 3rd pl. | oblitterentur | oblitterārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | oblitterā | oblitterāre |
| pres. 2nd pl. | oblitterāte | oblitterāminī |
| fut. 2nd sg. | oblitterātō | oblitterātor |
| fut. 3rd sg. | oblitterātō | oblitterātor |
| fut. 2nd pl. | oblitterātōte | — |
| fut. 3rd pl. | oblitterantō | oblitterantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | oblitterāre | oblitterārī |
| perfect infinitive | oblitterāvisse oblitterāsse | oblitterātum esse |
| future infinitive | oblitterātūrum esse | oblitterātum īrī |
| present participle | oblitterāns oblitterante, oblitterantem, oblitterantēs, oblitterantī, oblitterantia, oblitterantibus, oblitterantis, oblitterantīs, oblitterantium | — |
| perfect participle | — | oblitterātus oblitterāta, oblitterātā, oblitterātae, oblitterātam, oblitterātārum, oblitterātās, oblitterātī, oblitterātōrum, oblitterātōs |
| future participle | oblitterātūrus oblitterātūra, oblitterātūrā, oblitterātūrae, oblitterātūram, oblitterātūrārum, oblitterātūrās, oblitterātūre, oblitterātūrī, oblitterātūrīs, oblitterātūrō, oblitterātūrōrum, oblitterātūrōs, oblitterātūrum | oblitterandus oblitteranda, oblitterandā, oblitterandae, oblitterandam, oblitterandārum, oblitterandās, oblitterande, oblitterandīs, oblitterandōrum, oblitterandōs |
gerundoblitterandī, oblitterandō, oblitterandumsupineoblitterātum, oblitterātū
oblittĕro (oblīt-), āvi, ātum, 1, v. a. oblino,
I. to blot out, strike out, erase, obliterate.
II. Trop., to blot out of remembrance, consign to oblivion, cause to be forgotten (esp. freq. in post-Aug. prose; principally in Tac.): inimicitias Pelopidarum exstinctā tam oblitteratas memoriā renovare, Att. ap. Non. 146, 30 (oblitterare est obscurefacere et in oblivionem ducere, Non. 146, 28); Cic. Vatin. 6, 15:
famam rei, Liv. 39, 20: rem, id. 3, 71: memoriam, id. 21, 29: mandata, Cat. 64, 232: rem silentio, Suet. Tib. 22: ne ritus sacrorum oblitterarentur, Tac. A. 11, 15: conjugia, id. ib. 3, 34: oblitterari in animo, to become forgotten, Liv. 26, 41.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
oblitterō (oblīt-) āvī, ātus, āre
see LI-, to blot out, erase: litterae oblitteratae, Ta.—Fig., to blot out of remembrance, cause to be forgotten: benefici memoriā offensionem: adversam prosperā pugnā, L.: res vetustate oblitterata, L.: oblitterata aerarii nomina, forgotten claims, Ta.
Origins
From oblitus, perfect passive participle of oblinō (“smear over”). Influenced by littera (“letter, text”).
Descendants
- Catalanobliterar
- Englishobliterate
- Frenchoblitérer
- Romanianobliterafrom French oblitérer
- Italianobliterare
- Portugueseobliterar
- Spanishobliterar
- Galicianobliterar
- Piedmonteseobliteré
In English words that came into English from oblitterō
- obliterateobliterātus
- obliteransoblitterare