LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

oblinō

oblinō (present infinitive oblinere, perfect active oblēvī, supine oblitum)
Classical[ˈɔb.lɪ.noː]Ecclesiastical[ˈɔb.li.no]

Meaning

  1. to daub over, besmear

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.oblinōoblinēbamoblinamoblēvīoblēveramoblēverō
2nd sg.oblinisoblinēbāsoblinēsoblēvistīoblēverāsoblēveris
3rd sg.oblinitoblinēbatoblinetoblēvitoblēveratoblēverit
1st pl.oblinimusoblinēbāmusoblinēmusoblēvimusoblēverāmusoblēverimus
2nd pl.oblinitisoblinēbātisoblinētisoblēvistisoblēverātisoblēveritis
3rd pl.oblinuntoblinēbantoblinentoblēvērunt
oblēvēre
oblēverantoblēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.oblinamoblineremoblēverimoblēvissem
2nd sg.oblināsoblinerēsoblēverīsoblēvissēs
3rd sg.oblinatoblineretoblēveritoblēvisset
1st pl.oblināmusoblinerēmusoblēverīmusoblēvissēmus
2nd pl.oblinātisoblinerētisoblēverītisoblēvissētis
3rd pl.oblinantoblinerentoblēverintoblēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.oblinoroblinēbaroblinar
2nd sg.oblineris
oblinere
oblinēbāris
oblinēbāre
oblinēris
oblinēre
3rd sg.oblinituroblinēbāturoblinētur
1st pl.oblinimuroblinēbāmuroblinēmur
2nd pl.obliniminīoblinēbāminīoblinēminī
3rd pl.oblinunturoblinēbanturoblinentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.oblinaroblinerer
2nd sg.oblināris
oblināre
oblinerēris
oblinerēre
3rd sg.oblināturoblinerētur
1st pl.oblināmuroblinerēmur
2nd pl.oblināminīoblinerēminī
3rd pl.oblinanturoblinerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.oblineoblinere
pres. 2nd pl.obliniteobliniminī
fut. 2nd sg.oblinitōoblinitor
fut. 3rd sg.oblinitōoblinitor
fut. 2nd pl.oblinitōte—
fut. 3rd pl.oblinuntōoblinuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoblinereoblinī
perfect infinitiveoblēvisseoblitum esse
future infinitiveoblitūrum esseoblitum īrī
present participleoblinēns—
perfect participle—oblitus
oblita, oblitā, oblitae, oblitam, oblitārum, oblitās, oblite, oblitī, oblitīs, oblitō, oblitōrum, oblitōs
future participleoblitūrus
oblitūra, oblitūrā, oblitūrae, oblitūram, oblitūrārum, oblitūrās, oblitūre, oblitūrī, oblitūrīs, oblitūrō, oblitūrōrum, oblitūrōs, oblitūrum
oblinendus
oblinundus, oblinenda, oblinendā, oblinendae, oblinendam, oblinendārum, oblinendās, oblinende, oblinendīs, oblinendōrum, oblinendōs
gerundoblinendī, oblinendō, oblinendumsupineoblitum, oblitū

ob-lĭno, lēvi, rarely lĭni (Varr. ap. Prisc. p. 898 P.), lĭtum, 3 (form acc. to the 4th conj. oblinio, q. v.),
I. v. a., to daub or smear over, to bedaub, besmear (syn.: inficio, induco).
I. Lit.
A. In gen.: cerussā malas oblinere, Plaut. Most. 1, 3, 101: se visco, Varr. R. R. 3, 7: obliti unguentis, Cic. Cat. 2, 5, 10: oblitus caeno, id. Att. 1, 21: oblitus faciem suo cruore, having besmeared his face with his own blood, Tac. A. 2, 17: caede, Ov. M. 4, 97: sanguine, id. ib. 11, 367.—
B. In partic.
1. To smear over, blot out, rub out any thing written (post-class.; cf.: deleo, interpolo, oblittero): vestrum obleverunt et vestri superscripserunt, Gell. 20, 6, 4.—Trop.: veritatem oblinire, to blot out, Ambros. de Spic. Savet. 3, 10, 60.—
2. To bemire, befoul, defile (syn.: polluo, inquino, maculo): quid tu istuc curas, ubi ego oblinar atque voluter? Lucil. ap. Non. 420, 22: catulos, Varr. R. R. 2, 9, 13: aliquem caeno, Dig. 47, 11, 1, § 1; cf. also II. A.—
3. To stop up by smearing, to plaster over (syn. obturo): dolia oblinito, Cato, R. R. 36: amphoram, id. ib. 127: oblinitur minimae si qua est suspicio rimae, is stopped up, Mart. 11, 45, 5: gypso oblitus cadus, Plin. 20, 9, 39, § 98.—
C. Transf., to cover over, fill with any thing (of things; very rare): villa oblita tabulis pictis, Varr. R. R. 3, 2, 5.—
II. Trop.
A. To befoui, defile (class.): se externis moribus. Cic. Brut. 13, 51: oblitus parricidio, id. Phil. 11, 12, 27: sunt omnia dedecore oblita, Cic. Verr. 2, 3, 4, § 8: geram morem vobis et me oblinam sciens, id. Rep. 3, 5, 8: aliquem versibus atris, to defame, Hor. Ep. 1, 19, 30.—
B. To cover over, to fill with any thing; to fill to excess, to overload: facetiae oblitae Latio. Roman wit which had received a Latin tincture (through the right of citizenship granted to the Latins), Cic. Fam. 9, 15, 2: divitiis oblitus actor, covered, decked, Hor. Ep. 2, 1, 204: oblita oratio, overloaded, Auct. Her. 4, 11, 16: Sallustii scripta nimiā priscorum verborum affectatione oblita, Suet. Gram. 10.—
C. To cover over, blind, deceive: sicine mihi esse os oblitum, Plaut. Curc. 4, 4, 33.

Origins

From the same root as Latin oblīviscor (“to forget”) and līmus (“mud”). See there for details.

Quick answers

What does oblinō mean in Latin?
oblinō, a verb, means “to daub over, besmear”.
What are the principal parts of oblinō?
oblinō, oblinere, oblēvī, oblitum (third conjugation).
How do you pronounce oblinō?
In classical Latin, [ˈɔb.lɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔb.li.no].