LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

obeliscus

obeliscus m (genitive obeliscī)

Meaning

  1. masculineobelisk (all senses)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobeliscusobeliscī
genitiveobeliscīobeliscōrum
dativeobeliscōobeliscīs
accusativeobeliscumobeliscōs
ablativeobeliscōobeliscīs
vocativeobelisceobeliscī

ŏbĕliscus, i, m., = ὀβελίσκος (a small spit; hence),
I. An obelisk: trabes ex Syenite marmore fecere reges, obeliscos vocantes Solis numini sacratos, Plin. 36, 8, 14, § 64 sq.; cf. Amm. 17, 4, 17; Isid. Orig. 18, 31; Tac. A. 3, 60.—
II. A rose-bud (postclass.), Aus. Idyll. 14, 27.—
III. A mark in books placed against suspected passages, an obelisk (†), Aug. Ep. 10, 2 (cf. obelus).

Origins

Borrowed from Ancient Greek ὀβελίσκος (obelískos).

In English words that came into English from obeliscus

  • obeliskobeliscus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does obeliscus mean in Latin?
obeliscus, a noun, means “obelisk (all senses)”.
What is the genitive of obeliscus?
The genitive singular is obeliscī. obeliscus is masculine, second declension.