LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

obdūrēscō

obdūrēscō (present infinitive obdūrēscere, perfect active obdūruī)
Classical[ɔb.duːˈreːs.koː]Ecclesiastical[ob.duˈrɛs.ko]

Meaning

  1. to harden
  2. to become insensible, obdurate
  3. to endure, be persistent

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obdūrēscōobdūrēscēbamobdūrēscamobdūruīobdūrueramobdūruerō
2nd sg.obdūrēscisobdūrēscēbāsobdūrēscēsobdūruistīobdūruerāsobdūrueris
3rd sg.obdūrēscitobdūrēscēbatobdūrēscetobdūruitobdūrueratobdūruerit
1st pl.obdūrēscimusobdūrēscēbāmusobdūrēscēmusobdūruimusobdūruerāmusobdūruerimus
2nd pl.obdūrēscitisobdūrēscēbātisobdūrēscētisobdūruistisobdūruerātisobdūrueritis
3rd pl.obdūrēscuntobdūrēscēbantobdūrēscentobdūruērunt
obdūruēre
obdūruerantobdūruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obdūrēscamobdūrēsceremobdūruerimobdūruissem
2nd sg.obdūrēscāsobdūrēscerēsobdūruerīsobdūruissēs
3rd sg.obdūrēscatobdūrēsceretobdūrueritobdūruisset
1st pl.obdūrēscāmusobdūrēscerēmusobdūruerīmusobdūruissēmus
2nd pl.obdūrēscātisobdūrēscerētisobdūruerītisobdūruissētis
3rd pl.obdūrēscantobdūrēscerentobdūruerintobdūruissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obdūrēsce—
pres. 2nd pl.obdūrēscite—
fut. 2nd sg.obdūrēscitō—
fut. 3rd sg.obdūrēscitō—
fut. 2nd pl.obdūrēscitōte—
fut. 3rd pl.obdūrēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobdūrēscere—
perfect infinitiveobdūruisse—
present participleobdūrēscēns—
gerundobdūrēscendī, obdūrēscendō, obdūrēscendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

animus meus ad dolorem obduruit (Fam. 2. 16. 1)
I have become callous to all pain.

ob-dūresco, rui, 3,
I. v. n., to grow or become hard, to harden (class. only in the trop. signif.; syn. occalesco).
I. Lit., Cato, R. R. 50: semen diuturnitate obdurescit, Varr. R. R. 3, 14, 5: nervis divinis, Arn. 5, 18.—
II. Trop., to become hardened, insensible, obdurate: ita miser cubando in lecto hic expectando obdurui, Plaut. Truc. 5, 24: ad ista obduruimus, Cic. Att. 13, 2, 1: usu obduruerat et percalluerat civitatis incredibilis patientia, id. Mil. 28, 76: nisi obduruisset animus ad dolorem, id. Fam. 2, 16, 1: contra fortunam, id. Tusc. 3, 28, 67; cf. id. Fin. 3, 11, 37: consuetudine, id. Phil. 2, 42: amicorum alii obduruerunt, id. Fam. 5, 15: Gorgonis vultu, at the sight of, Prop. 3, 20, 13: dociliora sunt ingenia, priusquam obduruerunt, Quint. 1, 12, 8.

Origins

Latin dūrus Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *-éh₁sḱeti Proto-Italic *-ēskō Latin -ēscō Latin obdūrēscō From ob- + dūrus + -ēscō.

Quick answers

What does obdūrēscō mean in Latin?
obdūrēscō, a verb, means “to harden; to become insensible, obdurate; to endure, be persistent”.
What are the principal parts of obdūrēscō?
obdūrēscō, obdūrēscere, obdūruī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce obdūrēscō?
In classical Latin, [ɔb.duːˈreːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.duˈrɛs.ko].