verbthird conjugation, no passive, no supine stem
obdūrēscō
obdūrēscō (present infinitive obdūrēscere, perfect active obdūruī)
Classical[ɔb.duːˈreːs.koː]Ecclesiastical[ob.duˈrɛs.ko]
Meaning
- to harden
- to become insensible, obdurate
- to endure, be persistent
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obdūrēscō | obdūrēscēbam | obdūrēscam | obdūruī | obdūrueram | obdūruerō |
| 2nd sg. | obdūrēscis | obdūrēscēbās | obdūrēscēs | obdūruistī | obdūruerās | obdūrueris |
| 3rd sg. | obdūrēscit | obdūrēscēbat | obdūrēscet | obdūruit | obdūruerat | obdūruerit |
| 1st pl. | obdūrēscimus | obdūrēscēbāmus | obdūrēscēmus | obdūruimus | obdūruerāmus | obdūruerimus |
| 2nd pl. | obdūrēscitis | obdūrēscēbātis | obdūrēscētis | obdūruistis | obdūruerātis | obdūrueritis |
| 3rd pl. | obdūrēscunt | obdūrēscēbant | obdūrēscent | obdūruērunt obdūruēre | obdūruerant | obdūruerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | obdūrēscam | obdūrēscerem | obdūruerim | obdūruissem |
| 2nd sg. | obdūrēscās | obdūrēscerēs | obdūruerīs | obdūruissēs |
| 3rd sg. | obdūrēscat | obdūrēsceret | obdūruerit | obdūruisset |
| 1st pl. | obdūrēscāmus | obdūrēscerēmus | obdūruerīmus | obdūruissēmus |
| 2nd pl. | obdūrēscātis | obdūrēscerētis | obdūruerītis | obdūruissētis |
| 3rd pl. | obdūrēscant | obdūrēscerent | obdūruerint | obdūruissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | obdūrēsce | — |
| pres. 2nd pl. | obdūrēscite | — |
| fut. 2nd sg. | obdūrēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | obdūrēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | obdūrēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | obdūrēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | obdūrēscere | — |
| perfect infinitive | obdūruisse | — |
| present participle | obdūrēscēns | — |
gerundobdūrēscendī, obdūrēscendō, obdūrēscendum
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- animus meus ad dolorem obduruit (Fam. 2. 16. 1)
- I have become callous to all pain.
ob-dūresco, rui, 3,
I. v. n., to grow or become hard, to harden (class. only in the trop. signif.; syn. occalesco).
I. Lit., Cato, R. R. 50:
semen diuturnitate obdurescit, Varr. R. R. 3, 14, 5: nervis divinis, Arn. 5, 18.—II. Trop., to become hardened, insensible, obdurate:
ita miser cubando in lecto hic expectando obdurui, Plaut. Truc. 5, 24: ad ista obduruimus, Cic. Att. 13, 2, 1: usu obduruerat et percalluerat civitatis incredibilis patientia, id. Mil. 28, 76: nisi obduruisset animus ad dolorem, id. Fam. 2, 16, 1: contra fortunam, id. Tusc. 3, 28, 67; cf. id. Fin. 3, 11, 37: consuetudine, id. Phil. 2, 42: amicorum alii obduruerunt, id. Fam. 5, 15: Gorgonis vultu, at the sight of, Prop. 3, 20, 13: dociliora sunt ingenia, priusquam obduruerunt, Quint. 1, 12, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ob-dūrēscō ruī, —, ere,
to grow hard: Gorgonis voltu, i. e. to be petrified, Pr.—To become hardened, grow insensible, be obdurate: usu obduruerat civitatis patientia: animus ad dolorem: quorum (amicorum) alii obduruerunt.
Origins
Latin dūrus Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *-éh₁sḱeti Proto-Italic *-ēskō Latin -ēscō Latin obdūrēscō From ob- + dūrus + -ēscō.