noun · masculinesecond declension
nummulārius
nummulārius m (genitive nummulāriī or nummulārī)
Classical[nʊm.mʊˈɫaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[num.muˈlaː.ri.us]
Meaning
- money changer
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī pecūniam mūtatnummulārius -ī (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 19
quī nummōs mūtatnummulārius -ī (m) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 17
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nummulārius | nummulāriī |
| genitive | nummulāriī nummulārī | nummulāriōrum |
| dative | nummulāriō | nummulāriīs |
| accusative | nummulārium | nummulāriōs |
| ablative | nummulāriō | nummulāriīs |
| vocative | nummulārie | nummulāriī |
nummŭlārĭus (nūm-), a, um, adj. nummulus,
I. of or belonging to moneychanging; as adj. very rare:
mensa, Dig. 14, 3, 20.—II. Subst.: nummŭlārĭus (nūm-), ii, m., a money-changer, moneybroker, mensarius (post-Aug.; cf.
argentarius): nummulario, non ex fide versanti pecunias, manus amputavit mensaeque ejus affixit, Suet. Galb. 9; Petr. 56; Dig. 16, 3, 7; Mart. 12, 57, 8.—B. An officer of the mint who tested the silver before it was coined, Inscr. Orell. 3226; 3227.
Origins
From nummulus + -ārius (“-er”).