proper noun · masculinesecond declension
Numīcius
Numīcius m sg (genitive Numīciī or Numīcī)
Classical[nʊˈmiː.ki.ʊs]Ecclesiastical[nuˈmiː.t͡ʃi.us]
Meaning
- a small river in Latium, in whose banks was buried Aeneas
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Numīcius | — |
| genitive | Numīciī Numīcī | — |
| dative | Numīciō | — |
| accusative | Numīcium | — |
| ablative | Numīciō | — |
| vocative | Numīcī | — |
Nŭmīcĭus, ii, and Nŭmīcus, i, m.,
I. a small river in Latium, near Lavinium, on the banks of which stood the grove of Juppiter Indiges, now Rio Torto.
A. Form Numicius (rare):
amnis, Plin. 3, 5, 9, § 56: corniger, Ov. F. 3, 647.—B. Form Numicus:
venerandi Numici Unda, Tib. 2, 5, 43; in nom. Numicus, Sil. 8, 180; Liv. 1, 2, 6; Sil. 2, 15; Aur. Vict. Orig. Gent. Rom. 14, 2; Verg. A. 7, 150; Serv. Verg. A. 4, 620 al.Nŭmīcĭus, a,
I. the name of a Roman gens. So, L. Numicius Circeiensis, Liv. 8, 3:
T. Numicius Priscus, a consul, id. 2, 63: Ti. Numicius, a tribune of the people, Cic. Off. 3, 30, 109: Minucius Thermus. Tac. A. 16, 20. To Numicius is addressed Hor. Ep. 1, 6.