noun · masculinefourth declension
novemvirātus
novemvirātus m (genitive novemvirātūs)
Classical[nɔ.wɛm.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[no.vem.viˈraː.tus]
Meaning
- novemvirate (rank or office of a novemvir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | novemvirātus | novemvirātūs |
| genitive | novemvirātūs | novemvirātuum |
| dative | novemvirātuī | novemvirātibus |
| accusative | novemvirātum | novemvirātūs |
| ablative | novemvirātū | novemvirātibus |
| vocative | novemvirātus | novemvirātūs |
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin novemvirātus From novemvir + -ātus.